"ധൃതം രാഷ്ട്രം യേന സ: ധൃതരാഷ്ട്ര:" രാഷ്ട്രത്തെ ധരിച്ചിരിക്കുന്നവനാണ് ഈ ധൃത രാഷ്ട്രന് .അയാള് ജന്മാന്ധനും ആണ് .
സൂക്ഷ്മമായി അപഗ്രഥിച്ചാല് ഇന്നത്തെ മനുഷ്യസമൂഹത്തില് ബഹുഭൂരിപക്ഷവും ധൃതരാഷ്ട്രനെപ്പോലെ ജന്മാന്ധന് തന്നെയല്ലേ? ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഈശ്വരസങ്കലപ്പതിനു അപ്പുറം ഈശ്വര സങ്കല്പ്പം ഇല്ല എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഭക്തന് ,എന്റെ മതമോഴികെയുള്ള മതങ്ങളില് അര്ത്ഥമില്ലെന്നു വിശ്വസിക്കുന്ന മതാനുയായി, എന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിലൂടെ വളര്ന്നു വരുന്ന നാളെകളില് മാത്രമേ ഈ ലോകത്ത് ശാന്തിയും സമാധാനവും ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയക്കാരന് ,എന്റെ വിശ്വാസധാരയില് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ശാസ്ത്രത്തിന് മാത്രമേ നാളെ യുഗങ്ങളെ സൃഷ്ട്ടിക്കാന് കഴിയൂ എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ശാസ്ത്രകാരന്, എന്റെ സങ്കല്പ്പത്തിലെ കുടുംബം മാത്രമേ യദാര്ത്ഥ കുടുംബം എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഗൃഹനാഥന് ,ഞാന് വരച്ചുവെച്ചത് മാത്രമാണ് സന്യാസതിന്റെത് മറ്റുള്ളതെല്ലാം മറ്റെന്തിന്റെയോ ആണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന സന്യാസി ,ഇതിലെതിലെങ്കിലും പെടും എങ്കില് അത്തരക്കാരുടെ കഥയാണ് ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കഥ .സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങളില് ആയിരമായിരം സങ്കല്പ്പ സാമ്രാജ്യങ്ങള് സൃഷ്ട്ടിക്കുന്ന ,അപരന്റെ സങ്കല്പ്പങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാന് തയ്യാറാകാത്ത ,തന്റെ സങ്കല്പ്പങ്ങളെ സാധിതപ്രായമാക്കുന്ന്തിനു വേണ്ടി ഈ വിശ്വാല വിശ്വത്തെ മുഴുവന് തന്നിലേക്ക് വലിച്ചോതുക്കാന് വെമ്പല് കൊള്ളുന്ന മാനസിക ഭാവം ഉള്ള വ്യക്തികളെല്ലാം ധൃതരാഷ്ട്രര് തന്നെയാണ് . അത്തരം സങ്കല്പ്പങ്ങളെ ശ്വാശ്വതമാക്കാന് വേണ്ടി മനക്കോട്ടതീര്ക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ് ധൃതരാഷ്ട്രന്റെ കഥ.
തന്റെയും തന്റെ മകന്റെയും ,അങ്ങിനെ നീണ്ടു പോകുന്ന പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കണ്ണികളിലൂടെ രാജ്യഭരണത്തെ അണിയിച്ചൊരുക്കിനിര്ത്തി ആ നീണ്ട പാരമ്പര്യത്തിന്റെ ഉദാത്ത ഭാവനകളെ ചുമന്നു നടക്കുന്ന ആ "ധൃതരാഷ്ട്രന്" ഇന്ത്യന് ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയില് പോലും ഇന്നും സജീവമായി നിലകൊള്ളുന്നത് കാണുമ്പോള് വ്യാസതൂലികയുടെ ശക്തി നമുക്ക് ബോദ്ധ്യമാകും .
ജന്മനാ അന്ധനായ ധൃതരാഷ്ട്രനെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന വ്യാസന് ഗാന്ധാരിയെ അവതരിപ്പിക്കുനത് ശ്രദ്ധേയമാണ് .സ്വയം അന്ധത സ്വീകരിച്ച് തന്റെയും സന്തതിപരംബരകളുടെയും ജീവിതം ദുഃഖപൂര്ണ്ണമാക്കുന്ന ഗാന്ധാരിയെ ആണ് അവതരിപ്പിക്കുനത്.അന്ധനായ ഭര്ത്താവിനു താങ്ങും തണലും ആയിരിക്കേണ്ട സഹധര്മ്മിണി അതിനുപകരം സ്വയം ബാഹ്യനേത്രങ്ങള് മൂടിക്കെട്ടി അകത്ത് ബാഹ്യലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുകയാണ് ചെയതത്.ഒടുവില് താന് നേടിയ തപസ്സുമുഴുവന് ഈശ്വരനെ ശപിക്കാനായിട്ടാണ് ഉപയോഗിച്ചത്.
ഈ ലോകത്ത് കണ്ണ് തുറന്നു ജീവിക്കുകയും തന്റെ ദുഖങ്ങളുടെ കാരണം താന്തന്നെയാണ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തില്ലെങ്കില് ഗാന്ധാരിയെപ്പോലെ തന്റെ ചെയ്തികളുടെ മുഴുവന് ഉത്തരവാദിത്വം ഏതോ അജ്ഞ്ജ്യാനതനായ ഈശ്വരനില് ആരോപിച്ച് നനമയുടെ പ്രതീകമായ ഈശ്വരനെ തന്നെ നാളെ ശപിക്കാന് ഇടയാകുമെന്നും വ്യാസന് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു ..
സ്വാമി ശ്രീ നിര്മ്മലാനന്ദ ഗിരി മഹരാജിന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളില് നിന്നും ..
2011 മേയ് 20, വെള്ളിയാഴ്ച
2011 ഏപ്രിൽ 13, ബുധനാഴ്ച
ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം മുതല് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വരെ
പണ്ട് വളരെ പണ്ട് മൂന്നാംകിട അവികസിത ക്ലാസ് റൂമുകള് സാമ്രജ്യത്വ ശക്തികളുടെ നേരിട്ടുള്ള ഭരണത്തില് ഇരിക്കുന്ന കാലം .ഒരു ക്ലാസ് റൂമിന്റെ പോലും വലുപ്പം ഇല്ലാത്ത ഹെഡ്മാഷുടെ റൂം തന്റെ പ്രതിനിധികളായ ടീച്ചര്മ്മാരെ നേരിട്ട് വിട്ട് ക്ലാസ് റൂം ഭരണം നടത്തിയിരുന്ന കാലം.ആ കാലഘട്ടത്തില് ക്ലാസുകളിലെ ലീഡര് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ജനാധിപത്യപരമായിരുന്നില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല തികച്ചും പൈശാചികവും ക്രൂരവും ആയിരുന്നു.
മാഷുടെയോ ടീച്ചറുടെയോ കുട്ടികള് ക്ലാസില് ഉണ്ടെങ്കില് അവര് പുലികള്,അച്ഛനും അമ്മയും ടീച്ചര്മ്മാര് ആണെങ്കില് അവര് പുപുലികള്.അപ്പോള് പഠിക്കുന്ന സ്കൂളില് തന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും ടീച്ചര്മ്മാര് ആയവര് ഹോ അവരെ കുറിച്ച് വിശേഷിപ്പിക്കാന് പുലി ശ്രേണിയില് വാക്കുകള് ഇനിയും കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.കൂടാതെ പട്ടാളക്കാരുടെയോ പോലീസിന്റെയോ ഒക്കെ മക്കള് ഉണ്ടെങ്കില് പറയണ്ട.അതിനിടയില് എന്നെ പോലെ കൃഷിക്കാരുടെയൊക്കെ മക്കള് ഉണ്ട് എങ്കില് അവര് പാവം പോയിട്ട് വം പോലും ആകില്ല എന്ന് പ്രത്യകം പറയേണ്ടതില്ലലോ.
ഇത്തരത്തില് അതി ഭീകരായ പുലികളും പുപ്പുലികളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്റെയും ക്ലാസ്.കിട്ടിയജോലി എത്രേം വേഗം ചെയ്തു സ്ഥലം കാലിയാക്കുക എന്നത് എന്റെ സഹജമായ സ്വഭാവം ആണ് ,അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒന്നാം ക്ലാസില് ചേര്ത്ത അന്ന് തന്നെ കയ്യില് ഉള്ള സ്ലേറ്റില് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള് ഒക്കെ രണ്ടു പുറവും എഴുതി നിറച്ച് ഞാന് എന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറോട് ഇനി ഞാന് പൊയ്ക്കോട്ടേ ടീച്ചറെ എന്ന് ചോദിച്ചത് ഇന്നും ആ ടീച്ചര് കാണുമ്പോള് പറഞ്ഞു കളിയാക്കാറുണ്ട് .സ്വാമ്രജ്യത്വത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകള്ക്ക് ഇതിലും വലിയ ഉദാഹരണം ആവശ്യം വരില്ലലോ.
മാര്ക്കിന്റെ കാര്യത്തില് മുതലാളിമാരും വരേണ്യവര്ഗ്ഗവും ഒക്കെ ആയ ഇത്തരം പുപ്പുലികളെയാണ് സാമ്രാജ്യവാദികളായ ടീച്ചര്മ്മാര് ഭരണം നേരിട്ട് ഏല്പ്പിച്ചിരുന്നത് .ടീച്ചര്മ്മാരുടെ പ്രീതി പിടിച്ചു പറ്റുന്നതിനായി പലപ്പോഴും ഈ ലീഡര്മ്മാര് എന്നെ പോലെ ഉള്ള സാധാരണക്കാരും മാര്ക്കില് അതീവ ദരിദ്രരും ആയ വിദ്യാര്ഥികളുടെ പേരില് കള്ള കേസുകള് ഉണ്ടാക്കല് പതിവായിരുന്നു .മാത്രമല്ല ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് ബോര്ഡിനു മഷി തേപ്പിക്കുക ,ഉച്ചകഞ്ഞി വിതരണം നടത്തിക്കുക ,ക്ലാസ് റൂം ക്ലീന് ചെയ്യിക്കുക തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി അടിമവേലകള് ചെയ്യിക്കലും പതിവായിരുന്നു.
ഇത്തരത്തില് ഉള്ള അസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള് സഹിച്ചു സഹികെട്ട് ഞങ്ങളുടെ ഇടയില് നിന്നും ധാരാളം പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടായി അതില് ഏറ്റവും പ്രാധാനം ടാര് ശേഖരണം എന്നാ പേരില് അറിയപ്പെട്ട ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം തന്നെ ആയിരുന്നു.
നിരന്തരം ഉണ്ടായ അവഗണനയും അടിമത്വവും ഞങ്ങളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധത്തെ ഉണര്ത്തി,ഒരേ മനസ്സുള്ള നാലഞ്ചു പേര് ചേര്ന്ന് ടീച്ചര് ഇല്ലാത്ത നേരം ക്ലാസിലെ ഡസ്റ്റര് എടുത്തു ചെറിയ തോതില് ഒരു ആക്രമണം നടത്തി,ഇതിനെ തുടര്ന്ന് ഡസ്റ്റര് കേടുവരുകയും ഒരു ബഞ്ചിന്റെ കാല് ഊരി പോരുകയും ചെയ്തു .സാമ്രാജ്യത്തിനു അഭിമാനം പണയം വെച്ച ലീഡറും അവരുടെ കാല് നക്കികളായ പെണ്കുട്ടികളും കൃത്യമായി ഞങ്ങളെ ഒറ്റി കൊടുത്തു. തുടര്ന്ന് ഞങ്ങള് അഞ്ചു പേരും ക്ലാസിന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു.പുറത്ത് നിന്ന ഞങ്ങളില് സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധം ആളിക്കത്തി .ആ ഇടക്കാണ് സ്കൂളിന്റെ മുന്നില് ഉള്ള റോഡ് ടാറിടാന് ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നടന്നിരുന്നത്.സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധം മൂത്ത ഞങ്ങള് സ്കൂള് മതില് എടുത്തു ചാടി ടാര് വീപ്പയില് നിന്നും ഓരോ ഉണ്ട ടാര് എടുത്ത് വെള്ളം ചേര്ത്ത് ഉരുട്ടി കയ്യില് വെച്ച് പ്രതിന്ജ്യ എടുത്തു ഞങ്ങള് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുക തന്നെ ചെയ്യും.പ്രതിന്ജ്യ കഴിഞ്ഞ ശേഷം ആ ടാര് എടുത്ത് ഓര്മ്മക്കായി സൂക്ഷിക്കാന് എന്റെ ചന്ദനകളര് ഷര്ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റില് തന്നെ നിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്തു.വീട്ടില് എത്തിയപ്പോള് ടാര് ഉരുകി ഷര്ട്ടില് മൊത്തം ആയി .ഒരു യാദാസ്ഥിതിക കുടുംബം ആയതിനാല് ഇത്തരം സ്വാതാത്ര്യപ്രക്ഷോഭങ്ങള് അംഗീകരിക്കാന് എന്റെ വീട്ടുകാരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. തുടര്ന്ന് കിട്ടിയ പുളിവാറല് പ്രയോഗം ശരീരത്തിന് ക്ഷതം ഏല്പ്പിച്ചു എങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തിന് ഒരു കുറവും ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നില്ല.
ബഞ്ചിന്റെ കാല് ഊരല് ,ഡസ്റ്റര് എടുത്ത് കളയല് ,ലീഡര്മ്മരുടെം പെണ്കുട്ടികളുടെം പേരുകള് ചുമരില് എഴുതല് തുടങ്ങി അനേകം സമരമുറകള് സാധാരാണക്കാരായ വിദ്യാര്ഥികള് പലരും തുടര്ന്ന് വന്നു.അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ അരവിന്ദന്മാഷ് എന്ന ഒരു പുതിയ അദ്ധ്യാപകന് വന്നു.അദേഹം ക്ലാസ് ലീഡറെ പരമ്പരാഗത രീതിയില് തിരഞ്ഞെടുക്കാന് തയ്യാറായിരുന്നില്ല,ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിത്തുകള് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില് പാവി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില് ആദ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് തിരുകൊളുത്തുകയായിരുന്നു ആ ഗുരുവര്യന്.ആദ്യമായി സ്ഥിരം ആവുന്ന രണ്ടു ലീഡര് അടക്കം നാല് സ്ഥാനാര്തികളെ അദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തു.എന്റെ പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ലിസ്റ്റില് .എന്റെ പേര് പ്രഖ്യാപിച്ച ആ സമയം തന്നെ ചില സമ്രാജ്യവാദികള് കളിയാക്കികൊണ്ട് ആര്ത്ത് വിളിച്ചു ഒരു മഴപെയ്താല് നാല് ദിവസം ക്ലാസ്സില് വരാത്ത ഇവനെ ആണോ സ്ഥാനാര്ഥിയാക്കുന്നത്.
സംഗതി കളിയാക്കിയതാണെങ്കിലും അതില് വാസ്തവം ഉണ്ടായിരുന്നു .
എന്റെ വീട്ടിലെ കാലാവസ്ഥ നിരീക്ഷണ ഉപകരണമായിരുന്നു ഞാന് .കാലാവസ്ഥ മാറാന് എന്തെങ്കിലും സാധ്യത ഉണ്ട് എങ്കില് ഞാന് തുംമ്മാനും ചുമക്കാനും ഒക്കെ തുടങ്ങും.ഞങ്ങളുടെ അയല്പക്കം അടക്കമുള്ളവര് ഇത് കണ്ടു കഴിഞ്ഞാല് ഉണക്കാന് ഇട്ടിരിക്കുന്ന തുണി ,വിറക് ഒക്കെ എടുത്ത് വെക്കുമായിരുന്നു കാരണം ഇത് മഴയോ മറ്റോ വരുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ് എന്ന് അനുഭവത്തില് നിന്നും അവര് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
എന്തായാലും മാഷുടെ നിര്ബന്ധത്തില് ഞാനും സ്ഥാനാര്ഥിയാക്കപ്പെട്ടു.പിന്നീട് ഒരു ആഴ്ച്ച വോട്ടു ചോദിച്ചു പ്രസംഗം പ്രചാരണം ഒക്കെ തകൃതിയായി നടന്നു.നാലാളുടെ മുന്നില് നിന്ന് സംസാരിക്കാന് നോക്കുമ്പോള് എന്റെ ചങ്കിടിക്കാന് തുടങ്ങും.വളരെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു കിതച്ചും തപ്പി തടഞ്ഞും ഒക്കെ ആണ് എന്റെ ക്യാമ്പയിന്.എനിക്ക് പറയാന് ഉള്ളത് പറഞ്ഞു ഇനി നിങ്ങള്ക്ക് ചെയ്യാന് ഉള്ളത് ചെയ്യ് എന്നാ ഭാവത്തില് തിരിച്ചു വന്നു ബഞ്ചില് ഇരിക്കുമ്പോള് മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആശ്വാസം പിന്നീട് ഗുരുവയൂര് അമ്പലത്തില് ക്യൂ നിന്ന് ദര്ശനം കഴിഞ്ഞു വന്നു മൂത്രം ഒഴിക്കുമ്പോള് മാത്രേ എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ എന്നതാണ് സത്യം.
ഒടുവില് ഇലക്ഷന് ദിവസം വന്നു .ബാലറ്റ് പെട്ടിയും സ്കൂള് സീല് വെച്ച ബാലറ്റ് പേപ്പറും തയ്യാര് .ഓരോരുത്തര് ആയി വന്നു വോട്ടു ചെയ്തു തുടങ്ങി .ഒടുവില് എന്റെ ഊഴം വന്നു.ബാലറ്റ് പേപ്പര് എടുത്തു ഞാന് ആലോചിച്ചു.ഏതാനും പുപ്പുലികള് ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും എനിക്കെ വോട്ടു ചെയ്യാന് വഴിയുള്ളൂ.കാരണം പരീക്ഷക്കും മറ്റും എനിക്ക് കഴിയുന്ന സഹായം ഞാന് എല്ലാവര്ക്കും ചെയ്യാറുണ്ട്,മാര്ക്ക് ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും തമ്മില് ഉള്ള അന്തരം പരമാവധികുറക്കുക എന്നത് എന്റെ ലക്ഷ്യം ആയിരുന്നു, ചോദ്യപേപ്പറിലെ കറക്കി കുത്ത് ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഉത്തരം അടയാളപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുക.പുറകില് ഇരിക്കുന്നവന് എന്റെ പേപ്പര് കാണിച്ചു കൊടുക്കല്,ഹോം വര്ക്കുകള് രാവിലെ വന്നു പലര്ക്കും ചെയ്തു കൊടുക്കല് തുടങ്ങി അനേകം .അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ നന്ദി അവര് കാണിക്കും .പക്ഷെ എന്റെ കൂടെ നില്ക്കുന്ന ഒരു പാവം സ്ഥാനാര്ഥിയുണ്ട്,ഒരു ടീച്ചറുടെ മകന് ആയിട്ട് കൂടി സാമ്രാജ്യത്വ ബോധങ്ങള്ക്ക് എതിരായി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടിയിരുന്ന ഒരു മഹത് വ്യക്തി,അവനെ കൈയ്യോഴിയാന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല,എനിക്ക് ഒരു പാട് വോട്ടു കിട്ടും എന്നാല് എന്റെ ഒരു വോട്ടെങ്കിലും അവനു കിട്ടട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാന് അവനു വോട്ട് ചെയ്തു.
വോട്ടെണ്ണല് തുടങ്ങി എണ്ണി എണ്ണി അവസാന വോട്ട് എണ്ണിയപ്പോഴും എന്റെ പേരില് ഒരു എണ്ണം പോലും പെട്ടിയില് ഇല്ല .കൂവി വിളികള്ക്കും കളിയാക്കലുകള്ക്കും ഇടയില് ഡസ്ക്കില് തലവെച്ച് ഞാന് ആശ്വസിച്ചു.ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവലാള് ആവാന് ഒരിക്കലും ഒരു സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നവന് സാധ്യമല്ല .ജനങ്ങളുടെ ഇടയില് ഒരുവനായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അധിക്കാരത്തിന്റെ അപ്പകഷ്ണം കൈ കൊണ്ട് തൊടാത്തവാനാണ് യദാര്ത്ഥ ജനാധിപത്യക്കാരന്..!
മാഷുടെയോ ടീച്ചറുടെയോ കുട്ടികള് ക്ലാസില് ഉണ്ടെങ്കില് അവര് പുലികള്,അച്ഛനും അമ്മയും ടീച്ചര്മ്മാര് ആണെങ്കില് അവര് പുപുലികള്.അപ്പോള് പഠിക്കുന്ന സ്കൂളില് തന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും ടീച്ചര്മ്മാര് ആയവര് ഹോ അവരെ കുറിച്ച് വിശേഷിപ്പിക്കാന് പുലി ശ്രേണിയില് വാക്കുകള് ഇനിയും കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.കൂടാതെ പട്ടാളക്കാരുടെയോ പോലീസിന്റെയോ ഒക്കെ മക്കള് ഉണ്ടെങ്കില് പറയണ്ട.അതിനിടയില് എന്നെ പോലെ കൃഷിക്കാരുടെയൊക്കെ മക്കള് ഉണ്ട് എങ്കില് അവര് പാവം പോയിട്ട് വം പോലും ആകില്ല എന്ന് പ്രത്യകം പറയേണ്ടതില്ലലോ.
ഇത്തരത്തില് അതി ഭീകരായ പുലികളും പുപ്പുലികളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു എന്റെയും ക്ലാസ്.കിട്ടിയജോലി എത്രേം വേഗം ചെയ്തു സ്ഥലം കാലിയാക്കുക എന്നത് എന്റെ സഹജമായ സ്വഭാവം ആണ് ,അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഒന്നാം ക്ലാസില് ചേര്ത്ത അന്ന് തന്നെ കയ്യില് ഉള്ള സ്ലേറ്റില് അറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങള് ഒക്കെ രണ്ടു പുറവും എഴുതി നിറച്ച് ഞാന് എന്റെ ക്ലാസ് ടീച്ചറോട് ഇനി ഞാന് പൊയ്ക്കോട്ടേ ടീച്ചറെ എന്ന് ചോദിച്ചത് ഇന്നും ആ ടീച്ചര് കാണുമ്പോള് പറഞ്ഞു കളിയാക്കാറുണ്ട് .സ്വാമ്രജ്യത്വത്തിന്റെ അവശേഷിപ്പുകള്ക്ക് ഇതിലും വലിയ ഉദാഹരണം ആവശ്യം വരില്ലലോ.
മാര്ക്കിന്റെ കാര്യത്തില് മുതലാളിമാരും വരേണ്യവര്ഗ്ഗവും ഒക്കെ ആയ ഇത്തരം പുപ്പുലികളെയാണ് സാമ്രാജ്യവാദികളായ ടീച്ചര്മ്മാര് ഭരണം നേരിട്ട് ഏല്പ്പിച്ചിരുന്നത് .ടീച്ചര്മ്മാരുടെ പ്രീതി പിടിച്ചു പറ്റുന്നതിനായി പലപ്പോഴും ഈ ലീഡര്മ്മാര് എന്നെ പോലെ ഉള്ള സാധാരണക്കാരും മാര്ക്കില് അതീവ ദരിദ്രരും ആയ വിദ്യാര്ഥികളുടെ പേരില് കള്ള കേസുകള് ഉണ്ടാക്കല് പതിവായിരുന്നു .മാത്രമല്ല ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് ബോര്ഡിനു മഷി തേപ്പിക്കുക ,ഉച്ചകഞ്ഞി വിതരണം നടത്തിക്കുക ,ക്ലാസ് റൂം ക്ലീന് ചെയ്യിക്കുക തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി അടിമവേലകള് ചെയ്യിക്കലും പതിവായിരുന്നു.
ഇത്തരത്തില് ഉള്ള അസ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള് സഹിച്ചു സഹികെട്ട് ഞങ്ങളുടെ ഇടയില് നിന്നും ധാരാളം പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മറ്റും ഉണ്ടായി അതില് ഏറ്റവും പ്രാധാനം ടാര് ശേഖരണം എന്നാ പേരില് അറിയപ്പെട്ട ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരം തന്നെ ആയിരുന്നു.
നിരന്തരം ഉണ്ടായ അവഗണനയും അടിമത്വവും ഞങ്ങളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധത്തെ ഉണര്ത്തി,ഒരേ മനസ്സുള്ള നാലഞ്ചു പേര് ചേര്ന്ന് ടീച്ചര് ഇല്ലാത്ത നേരം ക്ലാസിലെ ഡസ്റ്റര് എടുത്തു ചെറിയ തോതില് ഒരു ആക്രമണം നടത്തി,ഇതിനെ തുടര്ന്ന് ഡസ്റ്റര് കേടുവരുകയും ഒരു ബഞ്ചിന്റെ കാല് ഊരി പോരുകയും ചെയ്തു .സാമ്രാജ്യത്തിനു അഭിമാനം പണയം വെച്ച ലീഡറും അവരുടെ കാല് നക്കികളായ പെണ്കുട്ടികളും കൃത്യമായി ഞങ്ങളെ ഒറ്റി കൊടുത്തു. തുടര്ന്ന് ഞങ്ങള് അഞ്ചു പേരും ക്ലാസിന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടു.പുറത്ത് നിന്ന ഞങ്ങളില് സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധം ആളിക്കത്തി .ആ ഇടക്കാണ് സ്കൂളിന്റെ മുന്നില് ഉള്ള റോഡ് ടാറിടാന് ഉള്ള ഒരുക്കങ്ങള് നടന്നിരുന്നത്.സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധം മൂത്ത ഞങ്ങള് സ്കൂള് മതില് എടുത്തു ചാടി ടാര് വീപ്പയില് നിന്നും ഓരോ ഉണ്ട ടാര് എടുത്ത് വെള്ളം ചേര്ത്ത് ഉരുട്ടി കയ്യില് വെച്ച് പ്രതിന്ജ്യ എടുത്തു ഞങ്ങള് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടുക തന്നെ ചെയ്യും.പ്രതിന്ജ്യ കഴിഞ്ഞ ശേഷം ആ ടാര് എടുത്ത് ഓര്മ്മക്കായി സൂക്ഷിക്കാന് എന്റെ ചന്ദനകളര് ഷര്ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റില് തന്നെ നിക്ഷേപിക്കുകയും ചെയ്തു.വീട്ടില് എത്തിയപ്പോള് ടാര് ഉരുകി ഷര്ട്ടില് മൊത്തം ആയി .ഒരു യാദാസ്ഥിതിക കുടുംബം ആയതിനാല് ഇത്തരം സ്വാതാത്ര്യപ്രക്ഷോഭങ്ങള് അംഗീകരിക്കാന് എന്റെ വീട്ടുകാരും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. തുടര്ന്ന് കിട്ടിയ പുളിവാറല് പ്രയോഗം ശരീരത്തിന് ക്ഷതം ഏല്പ്പിച്ചു എങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യബോധത്തിന് ഒരു കുറവും ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നില്ല.
ബഞ്ചിന്റെ കാല് ഊരല് ,ഡസ്റ്റര് എടുത്ത് കളയല് ,ലീഡര്മ്മരുടെം പെണ്കുട്ടികളുടെം പേരുകള് ചുമരില് എഴുതല് തുടങ്ങി അനേകം സമരമുറകള് സാധാരാണക്കാരായ വിദ്യാര്ഥികള് പലരും തുടര്ന്ന് വന്നു.അങ്ങിനെ ഇരിക്കെ അരവിന്ദന്മാഷ് എന്ന ഒരു പുതിയ അദ്ധ്യാപകന് വന്നു.അദേഹം ക്ലാസ് ലീഡറെ പരമ്പരാഗത രീതിയില് തിരഞ്ഞെടുക്കാന് തയ്യാറായിരുന്നില്ല,ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിത്തുകള് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില് പാവി കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തില് ആദ്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് തിരുകൊളുത്തുകയായിരുന്നു ആ ഗുരുവര്യന്.ആദ്യമായി സ്ഥിരം ആവുന്ന രണ്ടു ലീഡര് അടക്കം നാല് സ്ഥാനാര്തികളെ അദേഹം തിരഞ്ഞെടുത്തു.എന്റെ പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ലിസ്റ്റില് .എന്റെ പേര് പ്രഖ്യാപിച്ച ആ സമയം തന്നെ ചില സമ്രാജ്യവാദികള് കളിയാക്കികൊണ്ട് ആര്ത്ത് വിളിച്ചു ഒരു മഴപെയ്താല് നാല് ദിവസം ക്ലാസ്സില് വരാത്ത ഇവനെ ആണോ സ്ഥാനാര്ഥിയാക്കുന്നത്.
സംഗതി കളിയാക്കിയതാണെങ്കിലും അതില് വാസ്തവം ഉണ്ടായിരുന്നു .
എന്റെ വീട്ടിലെ കാലാവസ്ഥ നിരീക്ഷണ ഉപകരണമായിരുന്നു ഞാന് .കാലാവസ്ഥ മാറാന് എന്തെങ്കിലും സാധ്യത ഉണ്ട് എങ്കില് ഞാന് തുംമ്മാനും ചുമക്കാനും ഒക്കെ തുടങ്ങും.ഞങ്ങളുടെ അയല്പക്കം അടക്കമുള്ളവര് ഇത് കണ്ടു കഴിഞ്ഞാല് ഉണക്കാന് ഇട്ടിരിക്കുന്ന തുണി ,വിറക് ഒക്കെ എടുത്ത് വെക്കുമായിരുന്നു കാരണം ഇത് മഴയോ മറ്റോ വരുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ് എന്ന് അനുഭവത്തില് നിന്നും അവര് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
എന്തായാലും മാഷുടെ നിര്ബന്ധത്തില് ഞാനും സ്ഥാനാര്ഥിയാക്കപ്പെട്ടു.പിന്നീട് ഒരു ആഴ്ച്ച വോട്ടു ചോദിച്ചു പ്രസംഗം പ്രചാരണം ഒക്കെ തകൃതിയായി നടന്നു.നാലാളുടെ മുന്നില് നിന്ന് സംസാരിക്കാന് നോക്കുമ്പോള് എന്റെ ചങ്കിടിക്കാന് തുടങ്ങും.വളരെ കഷ്ട്ടപ്പെട്ടു കിതച്ചും തപ്പി തടഞ്ഞും ഒക്കെ ആണ് എന്റെ ക്യാമ്പയിന്.എനിക്ക് പറയാന് ഉള്ളത് പറഞ്ഞു ഇനി നിങ്ങള്ക്ക് ചെയ്യാന് ഉള്ളത് ചെയ്യ് എന്നാ ഭാവത്തില് തിരിച്ചു വന്നു ബഞ്ചില് ഇരിക്കുമ്പോള് മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ആശ്വാസം പിന്നീട് ഗുരുവയൂര് അമ്പലത്തില് ക്യൂ നിന്ന് ദര്ശനം കഴിഞ്ഞു വന്നു മൂത്രം ഒഴിക്കുമ്പോള് മാത്രേ എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടുള്ളൂ എന്നതാണ് സത്യം.
ഒടുവില് ഇലക്ഷന് ദിവസം വന്നു .ബാലറ്റ് പെട്ടിയും സ്കൂള് സീല് വെച്ച ബാലറ്റ് പേപ്പറും തയ്യാര് .ഓരോരുത്തര് ആയി വന്നു വോട്ടു ചെയ്തു തുടങ്ങി .ഒടുവില് എന്റെ ഊഴം വന്നു.ബാലറ്റ് പേപ്പര് എടുത്തു ഞാന് ആലോചിച്ചു.ഏതാനും പുപ്പുലികള് ഒഴികെ ബാക്കി എല്ലാവരും എനിക്കെ വോട്ടു ചെയ്യാന് വഴിയുള്ളൂ.കാരണം പരീക്ഷക്കും മറ്റും എനിക്ക് കഴിയുന്ന സഹായം ഞാന് എല്ലാവര്ക്കും ചെയ്യാറുണ്ട്,മാര്ക്ക് ഉള്ളവനും ഇല്ലാത്തവനും തമ്മില് ഉള്ള അന്തരം പരമാവധികുറക്കുക എന്നത് എന്റെ ലക്ഷ്യം ആയിരുന്നു, ചോദ്യപേപ്പറിലെ കറക്കി കുത്ത് ചോദ്യങ്ങള്ക്ക് ഉത്തരം അടയാളപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുക.പുറകില് ഇരിക്കുന്നവന് എന്റെ പേപ്പര് കാണിച്ചു കൊടുക്കല്,ഹോം വര്ക്കുകള് രാവിലെ വന്നു പലര്ക്കും ചെയ്തു കൊടുക്കല് തുടങ്ങി അനേകം .അത് കൊണ്ട് തന്നെ ആ നന്ദി അവര് കാണിക്കും .പക്ഷെ എന്റെ കൂടെ നില്ക്കുന്ന ഒരു പാവം സ്ഥാനാര്ഥിയുണ്ട്,ഒരു ടീച്ചറുടെ മകന് ആയിട്ട് കൂടി സാമ്രാജ്യത്വ ബോധങ്ങള്ക്ക് എതിരായി ഞങ്ങളുടെ കൂടെ കൂടിയിരുന്ന ഒരു മഹത് വ്യക്തി,അവനെ കൈയ്യോഴിയാന് എനിക്ക് തോന്നിയില്ല,എനിക്ക് ഒരു പാട് വോട്ടു കിട്ടും എന്നാല് എന്റെ ഒരു വോട്ടെങ്കിലും അവനു കിട്ടട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാന് അവനു വോട്ട് ചെയ്തു.
വോട്ടെണ്ണല് തുടങ്ങി എണ്ണി എണ്ണി അവസാന വോട്ട് എണ്ണിയപ്പോഴും എന്റെ പേരില് ഒരു എണ്ണം പോലും പെട്ടിയില് ഇല്ല .കൂവി വിളികള്ക്കും കളിയാക്കലുകള്ക്കും ഇടയില് ഡസ്ക്കില് തലവെച്ച് ഞാന് ആശ്വസിച്ചു.ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവലാള് ആവാന് ഒരിക്കലും ഒരു സ്ഥാനം വഹിക്കുന്നവന് സാധ്യമല്ല .ജനങ്ങളുടെ ഇടയില് ഒരുവനായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അധിക്കാരത്തിന്റെ അപ്പകഷ്ണം കൈ കൊണ്ട് തൊടാത്തവാനാണ് യദാര്ത്ഥ ജനാധിപത്യക്കാരന്..!
2011 മാർച്ച് 22, ചൊവ്വാഴ്ച
പെണ്ണുകാണല് മഹാമഹം അഥവാ മാനം പറന്ന മേഘം
ഇടവപ്പാതിയിലെ കോരി ചൊരിയുന്ന മഴയുടെ ഇറായാല് വെള്ളം വീഴുന്ന സംഗീതവും ജനലിലൂടെ വീശുന്ന കുളിര്കാറ്റുമേറ്റ് കമിഴ്ന്നു കിടന്നു ഉറങ്ങുന്ന ഒരു സുഖം ഉണ്ട് ഒരു സ്വര്ഗ ലോകത്തും ആ സുഖം കിട്ടും എന്ന് എനിക്ക് തോനുന്നില്ല . ആ സുഖം കിട്ടാന് വേണ്ടി മാത്രമാണ് കിട്ടിയാല് കിട്ടി പോയാല് പോയി എന്ന എയര് ഇന്ത്യക്ക് ടിക്കറ്റും എടുത്ത് എല്ലാ വര്ഷവും നാട്ടിലെത്തുന്നത്. കോരിചൊരിയുന്ന മഴയും തണുപ്പും ഉണ്ടായിട്ടും അതി രാവിലെ അലാറം വെച്ച് എഴുനേറ്റത് പിന്നെ എന്തിനാ എന്ന് നിങ്ങള് ചോദിച്ചേക്കാം അതിനു തക്കതായ കാരണമുണ്ട് .വര്ഷം മുഴുവനും ബ്രോയിലര് ചിക്കനും കോപ്പുമെല്ലാം കഴിച്ചു ആരോഗ്യം മുഴുവന് നശിച്ചു ഒരു പരുവമായി നാട്ടിലെത്തുമ്പോള് അല്പം ആയുര്വേദമരുന്ന് ഒക്കെ കഴിച്ചു ശരീരത്തെ ഒന്ന് പ്യൂരിഫൈ ചെയ്യുന്നതില് തെറ്റുണ്ടോ ?ഉണ്ട് എന്ന് നിങ്ങള് പറഞ്ഞാലും ഡോകട്ടര് നമ്പൂരി സമ്മതിക്കില്ല കാരണം അദേഹത്തിനും ഇടകൊക്കെ ആരോഗ്യം പ്യൂരിഫൈ ചെയ്യണമല്ലോ.ചവര്പ്പും കയ്പ്പും പുളിയും എന്ന് വേണ്ടാ നവ രസങ്ങളും തൊണ്ടയിലൂടെ കുത്തി ഇറക്കുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു അവിപത്തി ചൂര്ണ്ണം ചൂടുവെള്ളത്തില് കുടിക്കുമ്പോള്, അകത്തോട്ട് ഇറക്കുമ്പോള് തന്നെ നമ്പൂരി പറഞ്ഞ വാക്കുകള് മനസ്സിലോടിയെത്തി " ആദ്യദിവസം വീട് വിട്ടു പോണ്ടാ , വയറു നന്നായി ഒന്ന് ഇളകും പിന്നെ ഇളക്കമനുസരിച്ചു ചൂര്ണ്ണത്തിന്റെ അളവ് ക്രമീകരിക്കാം എന്താ" ഉവ്വ..!
പല്ല് തേപ്പ് കഴിഞ്ഞ് രാവിലെ കാപ്പിക്ക് കാത്തിരുന്നപ്പോള് അടുക്കളയില് നിന്നും ഒരു അറിയിപ്പ് കിട്ടി ആയുര്വേദം കഴിക്കുമ്പോള് കാപ്പി കുടിക്കണ്ട ! ഈശ്വരാ ആ പരിപാടിയും തീര്ന്നു, മരുന്ന് വേണ്ടായിരുന്നു!
പത്രം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛന് കാപ്പി ഊതി ഊതി കുടിക്കുന്നത് കൊതിയോടെ നോക്കി അപ്പ്രത്ത് ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിച്ചു. ഇടക്ക് എന്തോ വെളിവാട് വന്നപോലെ അച്ഛന് എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം "ന്താ ഇന്ദു ചൂടന്റെ ഫ്യൂച്ചര് പ്ലാന് ബ ബ ബ സോറി മാറിപ്പോയി എന്താ ഇന്ന് നിന്റെ പരിപാടി"
ഭവ്യതയോടെ ഞാന് മൊഴിഞ്ഞു 'ഒന്നുമില്ലാച്ഛാ...'
അച്ഛന് : എന്നാലേ ബ്രോക്കര് വിശ്വംഭരന് വരും
ഞാന്:അതിനെന്താ അയാള് സ്ഥിരം വന്നു വല്ല തടികച്ചവടക്കാരെപ്പോലെ അവിടെ നല്ല കുട്ടിയുണ്ട് ഇവടെ നല്ല കുട്ടിയുണ്ട് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നൂറോ ഇരുന്നൂറോ വാങ്ങി പോകുന്നത് പതിവല്ലേ.
അച്ഛന് : ഇത് അതുപോലെയല്ല ഇന്ന് പത്ത് മണിക്ക് കൂറ്റനാട് ഉള്ള ഒരു കുട്ട്യേ കാണാന് ചെല്ലാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,
ഞാന് അസ്വസ്ഥയുടെ കൊടുമുടി കയറാന് ആരംഭിച്ചു അച്ഛന് കല്പ്പിച്ചത് കല്യാണവും വൈദ്യന് കല്പ്പിച്ചത് വയറിളക്കവും ആണല്ലോ ഹെന്ടീശ്വരാ .............. മനസ്സിന്റെ ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടില് പ പ പ്പ പാ എന്നാ ശോക മുസ്സിക്ക്.
ആലോചനകള് പലതും നടപ്പുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും പെണ്ണ് കാണല് ഇത് വരെ ചെയ്തിട്ടില്ല , വില്പ്പന ചരക്ക് പോലെ ഒരു പെണ് കുട്ടി നിസ്സഹായയായി മുന്നില് വന്നു നില്ക്കുനത് എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല, പക്ഷെ സമ്മര്ദ തന്ത്രങ്ങള് കൂടിയപ്പോള് സമ്മതിക്കാതെ ഇരിക്കാന് എനിക്ക് നിവര്ത്തിയുമില്ലായിരുന്നു.എന്തായാലും ടോയിലറ്റില് പല തവണ പോയി എങ്കിലും വൈദ്യര് പറഞ്ഞ പോലെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല ,തികച്ചും സാധാരണമായി തന്നെ വയര് പെരുമാറിയപ്പോള് ഞാന് അല്പ്പം ഉന്മേഷവാനായി, കുളിച്ചു ഒരുങ്ങി വണ്ടിയില് കേറി കാണാന് പോകുന്ന പെണ് കുട്ടിക്ക് ഭാവനയാല് പല രൂപങ്ങളും നല്കി കൊണ്ട് കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡിലൂടെ വെള്ളിയാങ്കല്ല് പാലവും താണ്ടി യാത്ര തുടര്ന്നു.
പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചപ്പോള് മോനെ വയറ്റില് ഒരു ലഡു പൊട്ടി ......ഏയ് ഇല്ല ടെന്ഷന് കാരണം ഉള്ള തോന്നലാകും ...പച്ചകുതിരയില് സലിം കുമാര് പറഞ്ഞ പോലെ ഇല്ലാത്ത ദൈവത്തെ പോലും വിളിക്കുന്ന സന്ദര്ഭം. അറിയാത്ത പല വഴിപാടും നേര്ന്നു . ഭഗവാനെ ചതിക്കല്ലേ ,,,നാറ്റിക്കല്ലേ, ഞാന് ഇനി നല്ല പോലെ ജീവിക്കാമെ ....ഹോ പ്രാര്ത്ഥന കേട്ടോ എന്തോ വയര് വീണ്ടും ശാന്തമായി . ഉമ്മറത്ത് ഇട്ടിരുന്ന കസേരകളിലോന്നില് ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിച്ചപോഴും കണ്ണുകള് ആരെയോ പരതുകയായിരുന്നു.വീടിനെയും നാടിനെയും കുറിച്ച് ഉള്ള വേടിവട്ടങ്ങളാല് സദസ്സ് കൊഴുത്തു തുടങ്ങി , ഇടക്ക് ചില ചോദ്യങ്ങള് എന്റെ നേരെയും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു .അകത്ത് നിന്ന് അടക്കി പിടിച്ച ശബ്ദങ്ങളും വളയുടെയും പാദസരത്തിന്റെയും കിലുക്കങ്ങള് കേള്ക്കുന്നത് എന്റെ കരളിനെ കുളിരണിയിച്ചു.പെണ്കുട്ടിയുടെ സൌന്ദര്യത്തെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ഞാന് ചില സ്വപ്നത്തിലേക്ക് വഴുതി.മോനെ വയറ്റില് അടുത്ത ലഡു പൊട്ടി ....അതി ശക്തമായ ഒരു ഭൂചലനം നടന്ന അവസ്ഥ. വയറില് അമര്ത്തി പിടിക്കാന് തോനുന്നു. തലകറങ്ങുന്നു... ദൈവമേ ചതിക്കല്ലേ ,, മനമുരുകിയ പ്രാര്ത്ഥന വീണ്ടും ഫലിച്ചു വയര് വീണ്ടും ശാന്തമായി .
ചായ ഒരുക്കി വെച്ച് പെണ്വീട്ടുകാര് ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു, ആരും കാണാതെ ഞാന് എല്ലായിടവും പരതി ആ സൌന്ദര്യദാമം എവിടെയായിരിക്കും , അവള് എന്നെ കാണുന്നുണ്ടാകുമോ.. എന്റെ മുടി ശരിയാണോ, ഷര്ട്ടും മുണ്ടും ഒക്കെ വൃത്തിക്കാണോ , ഈശ്വരാ ഒരു പിടിയും ഇല്ല, കണ്ടാല് എന്നെ ഇഷ്ട്ടപെടുമോ എന്തോ ...ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയില് ആരോ പറഞ്ഞു "അവര് ഒറ്റക്ക് സംസാരിക്കട്ടെ അതാ നല്ലത്"
വയസ്സായ ഒരാള് പറഞ്ഞു മോന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ല് കുട്ടി അവിടെ നില്പ്പുണ്ട് . ലജാ വിവശനായി ഞാന് അച്ഛന്റെ ചെവിയില് പിടിച്ചു തിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു 'അച്ഛാ അച്ഛനും കൂടി വാ എനിക്ക് നാണമാ' അതിനു അച്ഛന് പറഞ്ഞ മറുപടി ഞാന് തല്ക്കാലം എഴുതുന്നില്ല. എന്തായാലും ഞാന് പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് എത്തി .
നാണിച്ചു മുഖം കുനിച്ചു കാല് വിരല് കൊണ്ട് ടൈല്സിന്റെ ഇടയില് ഉള്ള വരകളില് കുത്തിവരച്ച് അവള് നില്ക്കുന്നു. മോനെ വയറ്റില് ഒരു പതിനഞ്ചു ലഡു ഒരുമിച്ചു പൊട്ടി.ടൈറ്റാനിക്കില് കപ്പല് മറയാന് പോകുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന പോലെ ഉള്ള വിറയലും പൊട്ടലും ചീറ്റലും , ഈശ്വരാ എന്റെ വയര് ഇപ്പോള് പൊട്ടും , വേദന കൊണ്ട് ഞാന് പുളഞ്ഞു,മണ്ഡലം കീറുമോ ....വയറില് അഗ്നിപര്വത സ്ഫോടനമാണോ.
എന്താ കുട്ടിയുടെ പേര് , എത്ര വരെ പഠിച്ചു എന്നൊക്കെയുള്ള പതിവ് ചോദ്യങ്ങള് പ്രതീക്ഷിച്ചു നില്ക്കുന്ന യുവ സുന്ദരിയോടു ഞാന് ചോദിച്ചു എവിടാ കുട്ടി ടോയ്ലറ്റ് വേഗം പറയൂ പ്ലീസ്. അവളുടെ ചൂണ്ടുവിരല് കാണിച്ച മാര്ഗരേഖയിലൂടെ വാലിനു തീ പിടിച്ച പോലെ ഞാന് പാഞ്ഞു.
പെണ് വീട്ടുകാരുടെ പെരുമാറ്റം ഇഷ്ട്ടപെടാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഞാന് അങ്ങിനെ ഒക്കെ ചെയ്തത് അല്ലാതെ എനിക്ക് ടോയിലറ്റില് പോകേണ്ട യാതൊരു കാര്യവും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നരീതിയിലൊക്കെ എല്ലാവരെയും വിശ്വസിപ്പിക്കാന് ഞാന് പല വിഫല ശ്രമങ്ങളും നടത്തി. അവരുടെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോള് പുറകില് നിന്ന് ഉയര്ന്ന് കേട്ട പൊട്ടിചിരികളില് ഹൃദയ സ്പര്ശിയായി വേറിട്ട് നിന്ന ആ ശബ്ദം അവളുടെതായിരിക്കുമെന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്.........
പല്ല് തേപ്പ് കഴിഞ്ഞ് രാവിലെ കാപ്പിക്ക് കാത്തിരുന്നപ്പോള് അടുക്കളയില് നിന്നും ഒരു അറിയിപ്പ് കിട്ടി ആയുര്വേദം കഴിക്കുമ്പോള് കാപ്പി കുടിക്കണ്ട ! ഈശ്വരാ ആ പരിപാടിയും തീര്ന്നു, മരുന്ന് വേണ്ടായിരുന്നു!
പത്രം വായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന അച്ഛന് കാപ്പി ഊതി ഊതി കുടിക്കുന്നത് കൊതിയോടെ നോക്കി അപ്പ്രത്ത് ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിച്ചു. ഇടക്ക് എന്തോ വെളിവാട് വന്നപോലെ അച്ഛന് എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം "ന്താ ഇന്ദു ചൂടന്റെ ഫ്യൂച്ചര് പ്ലാന് ബ ബ ബ സോറി മാറിപ്പോയി എന്താ ഇന്ന് നിന്റെ പരിപാടി"
ഭവ്യതയോടെ ഞാന് മൊഴിഞ്ഞു 'ഒന്നുമില്ലാച്ഛാ...'
അച്ഛന് : എന്നാലേ ബ്രോക്കര് വിശ്വംഭരന് വരും
ഞാന്:അതിനെന്താ അയാള് സ്ഥിരം വന്നു വല്ല തടികച്ചവടക്കാരെപ്പോലെ അവിടെ നല്ല കുട്ടിയുണ്ട് ഇവടെ നല്ല കുട്ടിയുണ്ട് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു നൂറോ ഇരുന്നൂറോ വാങ്ങി പോകുന്നത് പതിവല്ലേ.
അച്ഛന് : ഇത് അതുപോലെയല്ല ഇന്ന് പത്ത് മണിക്ക് കൂറ്റനാട് ഉള്ള ഒരു കുട്ട്യേ കാണാന് ചെല്ലാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,
ഞാന് അസ്വസ്ഥയുടെ കൊടുമുടി കയറാന് ആരംഭിച്ചു അച്ഛന് കല്പ്പിച്ചത് കല്യാണവും വൈദ്യന് കല്പ്പിച്ചത് വയറിളക്കവും ആണല്ലോ ഹെന്ടീശ്വരാ .............. മനസ്സിന്റെ ബാക്ക് ഗ്രൗണ്ടില് പ പ പ്പ പാ എന്നാ ശോക മുസ്സിക്ക്.
ആലോചനകള് പലതും നടപ്പുണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും പെണ്ണ് കാണല് ഇത് വരെ ചെയ്തിട്ടില്ല , വില്പ്പന ചരക്ക് പോലെ ഒരു പെണ് കുട്ടി നിസ്സഹായയായി മുന്നില് വന്നു നില്ക്കുനത് എനിക്ക് അംഗീകരിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല, പക്ഷെ സമ്മര്ദ തന്ത്രങ്ങള് കൂടിയപ്പോള് സമ്മതിക്കാതെ ഇരിക്കാന് എനിക്ക് നിവര്ത്തിയുമില്ലായിരുന്നു.എന്തായാലും ടോയിലറ്റില് പല തവണ പോയി എങ്കിലും വൈദ്യര് പറഞ്ഞ പോലെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല ,തികച്ചും സാധാരണമായി തന്നെ വയര് പെരുമാറിയപ്പോള് ഞാന് അല്പ്പം ഉന്മേഷവാനായി, കുളിച്ചു ഒരുങ്ങി വണ്ടിയില് കേറി കാണാന് പോകുന്ന പെണ് കുട്ടിക്ക് ഭാവനയാല് പല രൂപങ്ങളും നല്കി കൊണ്ട് കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ റോഡിലൂടെ വെള്ളിയാങ്കല്ല് പാലവും താണ്ടി യാത്ര തുടര്ന്നു.
പെണ്ണിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കാലെടുത്ത് വെച്ചപ്പോള് മോനെ വയറ്റില് ഒരു ലഡു പൊട്ടി ......ഏയ് ഇല്ല ടെന്ഷന് കാരണം ഉള്ള തോന്നലാകും ...പച്ചകുതിരയില് സലിം കുമാര് പറഞ്ഞ പോലെ ഇല്ലാത്ത ദൈവത്തെ പോലും വിളിക്കുന്ന സന്ദര്ഭം. അറിയാത്ത പല വഴിപാടും നേര്ന്നു . ഭഗവാനെ ചതിക്കല്ലേ ,,,നാറ്റിക്കല്ലേ, ഞാന് ഇനി നല്ല പോലെ ജീവിക്കാമെ ....ഹോ പ്രാര്ത്ഥന കേട്ടോ എന്തോ വയര് വീണ്ടും ശാന്തമായി . ഉമ്മറത്ത് ഇട്ടിരുന്ന കസേരകളിലോന്നില് ഇരുപ്പ് ഉറപ്പിച്ചപോഴും കണ്ണുകള് ആരെയോ പരതുകയായിരുന്നു.വീടിനെയും നാടിനെയും കുറിച്ച് ഉള്ള വേടിവട്ടങ്ങളാല് സദസ്സ് കൊഴുത്തു തുടങ്ങി , ഇടക്ക് ചില ചോദ്യങ്ങള് എന്റെ നേരെയും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു .അകത്ത് നിന്ന് അടക്കി പിടിച്ച ശബ്ദങ്ങളും വളയുടെയും പാദസരത്തിന്റെയും കിലുക്കങ്ങള് കേള്ക്കുന്നത് എന്റെ കരളിനെ കുളിരണിയിച്ചു.പെണ്കുട്ടിയുടെ സൌന്ദര്യത്തെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ഞാന് ചില സ്വപ്നത്തിലേക്ക് വഴുതി.മോനെ വയറ്റില് അടുത്ത ലഡു പൊട്ടി ....അതി ശക്തമായ ഒരു ഭൂചലനം നടന്ന അവസ്ഥ. വയറില് അമര്ത്തി പിടിക്കാന് തോനുന്നു. തലകറങ്ങുന്നു... ദൈവമേ ചതിക്കല്ലേ ,, മനമുരുകിയ പ്രാര്ത്ഥന വീണ്ടും ഫലിച്ചു വയര് വീണ്ടും ശാന്തമായി .
ചായ ഒരുക്കി വെച്ച് പെണ്വീട്ടുകാര് ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിച്ചു, ആരും കാണാതെ ഞാന് എല്ലായിടവും പരതി ആ സൌന്ദര്യദാമം എവിടെയായിരിക്കും , അവള് എന്നെ കാണുന്നുണ്ടാകുമോ.. എന്റെ മുടി ശരിയാണോ, ഷര്ട്ടും മുണ്ടും ഒക്കെ വൃത്തിക്കാണോ , ഈശ്വരാ ഒരു പിടിയും ഇല്ല, കണ്ടാല് എന്നെ ഇഷ്ട്ടപെടുമോ എന്തോ ...ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയില് ആരോ പറഞ്ഞു "അവര് ഒറ്റക്ക് സംസാരിക്കട്ടെ അതാ നല്ലത്"
വയസ്സായ ഒരാള് പറഞ്ഞു മോന് അങ്ങോട്ട് ചെല്ല് കുട്ടി അവിടെ നില്പ്പുണ്ട് . ലജാ വിവശനായി ഞാന് അച്ഛന്റെ ചെവിയില് പിടിച്ചു തിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു 'അച്ഛാ അച്ഛനും കൂടി വാ എനിക്ക് നാണമാ' അതിനു അച്ഛന് പറഞ്ഞ മറുപടി ഞാന് തല്ക്കാലം എഴുതുന്നില്ല. എന്തായാലും ഞാന് പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് എത്തി .
നാണിച്ചു മുഖം കുനിച്ചു കാല് വിരല് കൊണ്ട് ടൈല്സിന്റെ ഇടയില് ഉള്ള വരകളില് കുത്തിവരച്ച് അവള് നില്ക്കുന്നു. മോനെ വയറ്റില് ഒരു പതിനഞ്ചു ലഡു ഒരുമിച്ചു പൊട്ടി.ടൈറ്റാനിക്കില് കപ്പല് മറയാന് പോകുമ്പോള് ഉണ്ടാകുന്ന പോലെ ഉള്ള വിറയലും പൊട്ടലും ചീറ്റലും , ഈശ്വരാ എന്റെ വയര് ഇപ്പോള് പൊട്ടും , വേദന കൊണ്ട് ഞാന് പുളഞ്ഞു,മണ്ഡലം കീറുമോ ....വയറില് അഗ്നിപര്വത സ്ഫോടനമാണോ.
എന്താ കുട്ടിയുടെ പേര് , എത്ര വരെ പഠിച്ചു എന്നൊക്കെയുള്ള പതിവ് ചോദ്യങ്ങള് പ്രതീക്ഷിച്ചു നില്ക്കുന്ന യുവ സുന്ദരിയോടു ഞാന് ചോദിച്ചു എവിടാ കുട്ടി ടോയ്ലറ്റ് വേഗം പറയൂ പ്ലീസ്. അവളുടെ ചൂണ്ടുവിരല് കാണിച്ച മാര്ഗരേഖയിലൂടെ വാലിനു തീ പിടിച്ച പോലെ ഞാന് പാഞ്ഞു.
പെണ് വീട്ടുകാരുടെ പെരുമാറ്റം ഇഷ്ട്ടപെടാത്തത് കൊണ്ടാണ് ഞാന് അങ്ങിനെ ഒക്കെ ചെയ്തത് അല്ലാതെ എനിക്ക് ടോയിലറ്റില് പോകേണ്ട യാതൊരു കാര്യവും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നരീതിയിലൊക്കെ എല്ലാവരെയും വിശ്വസിപ്പിക്കാന് ഞാന് പല വിഫല ശ്രമങ്ങളും നടത്തി. അവരുടെ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോള് പുറകില് നിന്ന് ഉയര്ന്ന് കേട്ട പൊട്ടിചിരികളില് ഹൃദയ സ്പര്ശിയായി വേറിട്ട് നിന്ന ആ ശബ്ദം അവളുടെതായിരിക്കുമെന്നെനിക്കുറപ്പുണ്ട്.........
2010 ജൂൺ 3, വ്യാഴാഴ്ച
വിധി
സത്വവ ടൌണില് നിന്നും കാര് ഒരു പോക്കറ്റ് റോഡിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മനസ്സില് ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത, വര്ഷങ്ങള് കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു അവിടെ വന്നിട്ട് .രണ്ടു വര്ഷം അവിടെ താമസിച്ചതാണ് പക്ഷെ കമ്പനി വക താമസസ്ഥലം കിട്ടിയതില് പിന്നെ അവിടേക്ക് വരാന് കഴിഞ്ഞില്ല . ഇതിപ്പോള് ഒഴിവാക്കാന് പറ്റാത്ത കാര്യം ആയത് കൊണ്ട് വല്ല വിധേനയും വരുന്നതാണ്.ഉണ്ണിയുടെ ഫോണ് വന്നപ്പോള് ആദ്യം വല്ലാത്ത ഒരു ഷോക്ക് ആയിരുന്നു പിന്നെ മനസ്സ് വീണ്ടെടുത്ത് നേരത്തെ പോകാന് അനുവാദം ചോദിച്ചു , ബോസ്സിന്റെ ചുളുങ്ങിയ മുഖം കണ്ടാല് ഒന്നും ചോദിക്കാന് തന്നെ തോന്നില്ല ഇത് പക്ഷെ എങ്ങിനെ ഒഴിവാക്കും,ഒന്നുമില്ലെന്കിലും കൂടെ രണ്ടു വര്ഷം കഴിഞ്ഞ ആളുടെ കാര്യം അല്ലെ അതും തന്നെ ഒരു അനുജനെപോലെ നോക്കിയ ആള് . ഒരു ചായ ഉണ്ടാക്കാന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു ആ റൂമില് വരുമ്പോള്. മനസ്സിലെ ചിന്തകള്ക്ക് ബ്രേക്ക് ഇട്ടു കൊണ്ട് കാര് നിന്നു. ഒരു വലിയ കോട്ട മതില് അതിന്റെ ഒരു കോണില് ഭീമാകാരമായ ഗൈറ്റ്. രണ്ടു നില ഉള്ള ഒരു വില്ലയാണ് ,താഴെ പാക്കിസ്ഥാനികളും പഞ്ചാബികളും ഒരു കോളനി പോലെ കഴിയുന്നു.മുകളില് മൂന്നു റൂമുകളില് ആയി കുറെ ഏറെ മലയാളികളും .
ഗൈറ്റ് തുറന്നു ഉള്ളില് കയറിയപ്പോള് മുഖം മറന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പാക്കിസ്ഥാനിയുടെ ചോദ്യം ,” അരെ ഭായ് കൈസഹെ ? കിതരിയെ തും അഭി”
വല്ല വിധേനയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു എന്ന് വരുത്തി അവനെ തരണം ചെയ്തു മുകളിലേക്ക് കയറി.
ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല അവിടെ. പാന്പരാഗിന്റെ കറ പുരണ്ട പടികള് ,പുകയും എണ്ണയും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കിച്ചന്, പോടി പിടിച്ച നരച്ച കാര്പെറ്റ് എല്ലാം അത് പോലെ തന്നെ . മൂന്നാമത്തെ റൂമിന്റെ വാതില് പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു ,കുറെ ഏറെ പാദരക്ഷകള് പുറത്തു കിടക്കുന്നു , സുഹൃത്തുക്കളും പരിചയക്കാരും ഒന്നൊന്നായി വരുന്നുണ്ട്, ഒരു ഞെരക്കത്തോടെ ഓടുന്ന വിന്ഡോ എസിയും,സീലിങ്ങ് ഫാനുംദുഖത്തിന്റെ നിരാശയില് ക്ഷീണതമായ പോലെ തോന്നി.
ബാച്ചലര് റൂമില് കാണുന്ന പൊട്ടിചിരികളോ തമാശകളോ ഇല്ല എല്ലാവരുടെയും മുഖം വളരെ ദൈന്യമാണ് .ചിലര് തമ്മില് എന്തൊക്കെയോ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില് പറയുന്നും ഉണ്ട്. ഓരോ കട്ടിലിലും മടക്കി വെച്ച ബ്ലാങ്കറ്റുകള്, തലയിണയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന പെഴ്സും മൊബൈല് ഫോണും ഒരു വല്ലാത്ത യൂണിഫോമിറ്റി വരുത്തി , അവിടെ ഉള്ള ഒരു ഡബിള് കോട്ട് കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഞാന് ഇരുന്നു ,തൊട്ടടുത്ത് എന്നെ പോലെ ആ റൂമില് പണ്ട് താമസിച്ച ഒരു സഹമുറിയനും .പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില് അദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു ,
‘എന്താണ് പെട്ടന്ന് ഇങ്ങനെ ?”
“എന്ത് ചെയ്യാന് വിളിച്ചാല് പോകാതിരിക്കാന് ആവില്യാലോ “
“എന്നാലും ഇത്ര പെട്ടന്ന് “
”ഇത്രേ ഒക്കെ വിധിച്ചു കാണൂ അല്ലാതെ ഇപ്പോള് എന്താ പറയാ”
“പാവം പതിനാറു വര്ഷം ആയി ഇവടെ, ഒരു വീട് വെക്കല് വലിയ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു കഴിഞ്ഞ വര്ഷം പണി പൂര്ത്തിയാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്തൊരു സന്തോഷം ആയിരുന്നു”
“ഊം ഞാന് പോയിരുന്നു പാല് കാച്ചിന്, ആകെ ഉള്ളത് ഒരു മോന് ആണ് അവന് മൂന്നാം ക്ലാസ്സില് എത്തിയതെ ഉള്ളൂ ,നല്ല മിടുക്കന് കുട്ടി അവനെ ഓര്ക്കുമ്പോഴാ “
“എന്ത് ചെയ്യാന് ഇത്രേ ഒക്കെ ഉള്ളൂ മനുഷ്യന്റെ കാര്യം “
“സമയം ആയെങ്കില് ഇറങ്ങാം” ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .
വിതുമ്പുന്ന മുഖവും ആയി അയാള് എഴുന്നേറ്റു ഒരിക്കല് കൂടി എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി , കണ്ണുകള് കലങ്ങി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു,
എല്ലാ കാര്യത്തിലും താമാശ കണ്ടെത്തുന്ന ആള് ആണ് ഇങ്ങനെ അദേഹത്തെ കാണേണ്ടി വരും എന്ന് സ്വപ്നത്തില് പോലും കരുതിയില്ല.
ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്ക്കൊന്നും ഞാന് പോകാറില്ല , ആരുടേയും ദുഃഖം കാണാന് ഉള്ള ശക്തി ഇല്ല എന്നതു തന്നെ ആണ് കാര്യം , പക്ഷെ പ്രഭാകരെട്ടന്റെ ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയില് എങ്ങിനെ വരാതിരിക്കും .
പ്രഭാകരേട്ടന് നടന്നു അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള് എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പികണം എന്ന് ശക്തമായ ആഗ്രഹം മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും സാധിച്ചില്ല . പെട്ടന്ന് അദേഹം തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടി കരഞ്ഞു . കരയാതിരിക്കാന് എനിക്കും സാധിച്ചില്ല .
“ വരുന്നതെല്ലാം അനുഭവിച്ചല്ലേ പറ്റൂ പ്രഭാകരേട്ടാ അല്ലാതെ നമുക്ക് എന്ത് ചെയാന് ആകും” എന്ന് ഒരു വിധത്തില് പറഞ്ഞോപ്പിച്ചു.
കെട്ടി വെച്ച പെട്ടിയും ബാഗും എടുത്തു രണ്ടു പേര് നടന്നു കൂടെ എന്റെ തോളില് കയ്യിട്ടു പ്രഭാകരെട്ടനും .
കാറില് കയറുമ്പോള് അദേഹം എന്തോ ഒരു ധൈര്യം നേടിയുരുന്നപോലെ തോന്നി . എന്ത് വന്നാലും നേരിടാന് ഉള്ള ശക്തി ആര്ജിച്ച പോലെ,മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ഒരു ശാന്തത.
കാര് നീങ്ങിയപ്പോള് പുറകില് നിന്നും പാകിസ്ഥാനിയുടെ ചോദ്യം
“ കൊന്സാ ഫ്ലൈറ്റ് ഹെ ഭായ്” ?
ഞാന് മെല്ലെ മറുപടി പറഞ്ഞു “എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്”
ഒരു നടുക്കത്തോടെ പാകിസ്ഥാനി കൈകള് തലയില് വെച്ച് പറഞ്ഞു
‘ഹോ അളളാ, മാലും നഹിത്താ പ്രഭാകര് എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രെസ്സ്മേം ജാരെ, ക്യാ മുസീബത്ത് ഹെ ഉസ്ക്കാ, ബുലാവോ ഭായ് ഉസ്ക്കോ വാപ്പസ്സ് ബുലാവോ ബച്ചാവോ ബചാവോ ഉസ്ക്കോ ”........!!!!
ഗൈറ്റ് തുറന്നു ഉള്ളില് കയറിയപ്പോള് മുഖം മറന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പാക്കിസ്ഥാനിയുടെ ചോദ്യം ,” അരെ ഭായ് കൈസഹെ ? കിതരിയെ തും അഭി”
വല്ല വിധേനയും ഒന്ന് ചിരിച്ചു എന്ന് വരുത്തി അവനെ തരണം ചെയ്തു മുകളിലേക്ക് കയറി.
ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല അവിടെ. പാന്പരാഗിന്റെ കറ പുരണ്ട പടികള് ,പുകയും എണ്ണയും തിങ്ങി നിറഞ്ഞ കിച്ചന്, പോടി പിടിച്ച നരച്ച കാര്പെറ്റ് എല്ലാം അത് പോലെ തന്നെ . മൂന്നാമത്തെ റൂമിന്റെ വാതില് പാതി തുറന്നു കിടക്കുന്നു ,കുറെ ഏറെ പാദരക്ഷകള് പുറത്തു കിടക്കുന്നു , സുഹൃത്തുക്കളും പരിചയക്കാരും ഒന്നൊന്നായി വരുന്നുണ്ട്, ഒരു ഞെരക്കത്തോടെ ഓടുന്ന വിന്ഡോ എസിയും,സീലിങ്ങ് ഫാനുംദുഖത്തിന്റെ നിരാശയില് ക്ഷീണതമായ പോലെ തോന്നി.
ബാച്ചലര് റൂമില് കാണുന്ന പൊട്ടിചിരികളോ തമാശകളോ ഇല്ല എല്ലാവരുടെയും മുഖം വളരെ ദൈന്യമാണ് .ചിലര് തമ്മില് എന്തൊക്കെയോ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തില് പറയുന്നും ഉണ്ട്. ഓരോ കട്ടിലിലും മടക്കി വെച്ച ബ്ലാങ്കറ്റുകള്, തലയിണയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന പെഴ്സും മൊബൈല് ഫോണും ഒരു വല്ലാത്ത യൂണിഫോമിറ്റി വരുത്തി , അവിടെ ഉള്ള ഒരു ഡബിള് കോട്ട് കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്ത് ഞാന് ഇരുന്നു ,തൊട്ടടുത്ത് എന്നെ പോലെ ആ റൂമില് പണ്ട് താമസിച്ച ഒരു സഹമുറിയനും .പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില് അദേഹം എന്നോട് ചോദിച്ചു ,
‘എന്താണ് പെട്ടന്ന് ഇങ്ങനെ ?”
“എന്ത് ചെയ്യാന് വിളിച്ചാല് പോകാതിരിക്കാന് ആവില്യാലോ “
“എന്നാലും ഇത്ര പെട്ടന്ന് “
”ഇത്രേ ഒക്കെ വിധിച്ചു കാണൂ അല്ലാതെ ഇപ്പോള് എന്താ പറയാ”
“പാവം പതിനാറു വര്ഷം ആയി ഇവടെ, ഒരു വീട് വെക്കല് വലിയ ആഗ്രഹം ആയിരുന്നു കഴിഞ്ഞ വര്ഷം പണി പൂര്ത്തിയാക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള് എന്തൊരു സന്തോഷം ആയിരുന്നു”
“ഊം ഞാന് പോയിരുന്നു പാല് കാച്ചിന്, ആകെ ഉള്ളത് ഒരു മോന് ആണ് അവന് മൂന്നാം ക്ലാസ്സില് എത്തിയതെ ഉള്ളൂ ,നല്ല മിടുക്കന് കുട്ടി അവനെ ഓര്ക്കുമ്പോഴാ “
“എന്ത് ചെയ്യാന് ഇത്രേ ഒക്കെ ഉള്ളൂ മനുഷ്യന്റെ കാര്യം “
“സമയം ആയെങ്കില് ഇറങ്ങാം” ആരോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു .
വിതുമ്പുന്ന മുഖവും ആയി അയാള് എഴുന്നേറ്റു ഒരിക്കല് കൂടി എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി , കണ്ണുകള് കലങ്ങി മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു,
എല്ലാ കാര്യത്തിലും താമാശ കണ്ടെത്തുന്ന ആള് ആണ് ഇങ്ങനെ അദേഹത്തെ കാണേണ്ടി വരും എന്ന് സ്വപ്നത്തില് പോലും കരുതിയില്ല.
ഇത്തരം കാര്യങ്ങള്ക്കൊന്നും ഞാന് പോകാറില്ല , ആരുടേയും ദുഃഖം കാണാന് ഉള്ള ശക്തി ഇല്ല എന്നതു തന്നെ ആണ് കാര്യം , പക്ഷെ പ്രഭാകരെട്ടന്റെ ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയില് എങ്ങിനെ വരാതിരിക്കും .
പ്രഭാകരേട്ടന് നടന്നു അടുത്ത് എത്തിയപ്പോള് എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ പറഞ്ഞു ആശ്വസിപ്പികണം എന്ന് ശക്തമായ ആഗ്രഹം മനസ്സില് ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും സാധിച്ചില്ല . പെട്ടന്ന് അദേഹം തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പൊട്ടി കരഞ്ഞു . കരയാതിരിക്കാന് എനിക്കും സാധിച്ചില്ല .
“ വരുന്നതെല്ലാം അനുഭവിച്ചല്ലേ പറ്റൂ പ്രഭാകരേട്ടാ അല്ലാതെ നമുക്ക് എന്ത് ചെയാന് ആകും” എന്ന് ഒരു വിധത്തില് പറഞ്ഞോപ്പിച്ചു.
കെട്ടി വെച്ച പെട്ടിയും ബാഗും എടുത്തു രണ്ടു പേര് നടന്നു കൂടെ എന്റെ തോളില് കയ്യിട്ടു പ്രഭാകരെട്ടനും .
കാറില് കയറുമ്പോള് അദേഹം എന്തോ ഒരു ധൈര്യം നേടിയുരുന്നപോലെ തോന്നി . എന്ത് വന്നാലും നേരിടാന് ഉള്ള ശക്തി ആര്ജിച്ച പോലെ,മുഖത്ത് വല്ലാത്ത ഒരു ശാന്തത.
കാര് നീങ്ങിയപ്പോള് പുറകില് നിന്നും പാകിസ്ഥാനിയുടെ ചോദ്യം
“ കൊന്സാ ഫ്ലൈറ്റ് ഹെ ഭായ്” ?
ഞാന് മെല്ലെ മറുപടി പറഞ്ഞു “എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്”
ഒരു നടുക്കത്തോടെ പാകിസ്ഥാനി കൈകള് തലയില് വെച്ച് പറഞ്ഞു
‘ഹോ അളളാ, മാലും നഹിത്താ പ്രഭാകര് എയര് ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രെസ്സ്മേം ജാരെ, ക്യാ മുസീബത്ത് ഹെ ഉസ്ക്കാ, ബുലാവോ ഭായ് ഉസ്ക്കോ വാപ്പസ്സ് ബുലാവോ ബച്ചാവോ ബചാവോ ഉസ്ക്കോ ”........!!!!
2010 ഏപ്രിൽ 30, വെള്ളിയാഴ്ച
ചെമ്പ്ര അഞ്ചുമൂല വഴി പട്ടാമ്പി
കുറച്ചു ദിവസം മുന്നേ ജയേട്ടന്(Dr ജയന്ദാമോദരന്) ബസ്സിനെ കുറിച്ച് എഴുതി കണ്ടപ്പോളാണ് ഞാനും ഓര്ത്തത് ബസ്സുകള്ക്ക് സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങളെ കുറിച്ച് .പല കാര്യങ്ങളും അങ്ങിനെയാണ്കാലാന്തരത്തിലുണ്ടാകുന്ന ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റങ്ങള് പലതും സാധാരണനിലയില് നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയില് പെടില്ല .പക്ഷെ പിന്നീട് എപ്പോഴെങ്കിലും ഇത് പോലെ വല്ല ചൂണ്ടകളാല് ഓര്മകളില് നിന്ന് കൊളുത്തിവലിക്കപ്പെടും , ആ ഓര്മ്മകള് ചിലപ്പോള് ആ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ട് പോകും. അന്ന് വളരെ തീവ്രതയോടെ അനുഭവിച്ച പല കാര്യങ്ങളും തികഞ്ഞ മണ്ടത്തരങ്ങള് ആയി തോന്നും അല്ലെങ്കില് സ്വയം ഒരു സഹാനുഭൂതി സൃഷ്ട്ടിക്കും.എന്തൊക്കെയാണെങ്കിലും അത് രസകരമാണ് ആ കാലത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാനോ അത്തരം അനുഭവങ്ങള് പലതും വീണ്ടും അനുഭവിക്കാനോ കൊതിക്കാത്തവരായി അധികമാരും ഉണ്ടാകില്ല .
ഓര്മകളുടെ പല താളുകളും ചിതലരിച്ചു പോയിരിക്കുന്നെങ്കിലും ഞാന് ആ താളുകള് പുറകോട്ട് മറിച്ചു, ആദ്യ താളുകളിലെവിടെയോ ഞാന് എന്റെ നാടിന്റെ രൂപം കണ്ടു .ഏതോ കാലത്ത് കല്ലടിച്ച ഒരു പഞ്ചായത്ത് റോഡ്, കല്ലുകളെല്ലാം പോയി ഒരു മണ്പാത മാത്രമായിരിക്കുന്നു, ചിലയിടങ്ങളില് കല്ലിന്റെ അവശിഷ്ട്ടങ്ങളുണ്ട് ,കൂടാതെ ഒരു യു .പി സ്കൂള് അതിന്റെ മുന്നില്ലായി കുഞ്ഞാമുക്കാന്റെ ഒരു പലചരക്ക് കട,ശങ്കരന്കുട്ടിനായരുടെ ഒരു സ്റ്റേഷനറി, പഴയ കാലത്തിന്റെ പ്രതാപവും പേറിനില്ക്കുന്ന ഒരു കല്ലത്താണി, അത് കഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങി വരുന്ന സ്ഥലതതായി കുട്ടനെഴുത്തച്ചന്റെ നാരങ്ങമിട്ടായിയും നന്നാരി സര്വത്തും ഉള്ള പെട്ടികട.
ഓറഞ്ചല്ലികള് പോലെ ഉള്ള നാരങ്ങമിട്ടായി ആ വഴി പോകുമ്പോള് ഒക്കെ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കും പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം അത് മേടിക്കാനുള്ള ഇരുപത്തി അഞ്ചു പൈസ ഇല്ല കയ്യില്. കോഴിയുടെയും പൂച്ചയുടെയും മറ്റും രൂപത്തില് ഉള്ള വേറെഒരു മിട്ടായി ഉണ്ട് അതിനു വെറും അഞ്ചു പൈസയേ ഉള്ളൂ അതിനു പോലും കാശില്ല. എങ്ങിനെയാണ് കാശ് ഉണ്ടാവുക വല്ലപ്പോഴും പരീക്ഷ ഫീസ് കൊടുക്കാനോ അദ്ധ്യാപക ദിനത്തിന്റെ സ്റ്റാമ്പ് മേടിക്കാനോ ആണ് വല്ല പൈസയും കയ്യില് കിട്ടുക .പക്ഷെ അതില് വല്ലതും ബാക്കി ഉണ്ടെങ്കില് കൃത്യമായി കണക്ക് പറഞ്ഞു വീട്ടില് തിരിച്ചു ഏല്പ്പിക്കണം!
ഈ മിട്ടായി ഒക്കെ ടേസ്റ്റ് നോക്കാന് ഒരു അവസരം വരുന്ന സമയം ഉണ്ട് അതെ കശുവണ്ടിക്കാലം, പോകുന്നവഴിയില് ഉള്ള കശുമാവില് നിന്നും ജന്തുക്കള് മാങ്ങതിന്ന് കശുവണ്ടി വഴിയിലിടും രണ്ടു മൂന്നു കശുവണ്ടി കൊടുത്താല് എഴുത്തച്ഛന് ഒരു മിട്ടായി തരും.ഇടവിഴികളിലെ ചപ്പിലകളില്
കശുവണ്ടിയും പരാതിയാണ് നടപ്പ് .
അങ്ങിനെ സ്കൂളും വീടും ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലം ആ റോഡിലൂടെ ആകെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങള് ജീപ്പുകളാണ്. വളാഞ്ചേരിയില് നിന്നും അഞ്ചുമൂല വരെ ട്രിപ്പ് നടത്തിയിരുന്ന ജീപ്പുകള്.പലപ്പോഴും ഒരു ആള്കൂട്ടം ഒഴുകി പോകുന്ന പോലെ ആണ് തോന്നുക, നാലുപുറവും തൂങ്ങി നില്ക്കുന്ന ജനങ്ങള്. അതില് സര്ക്കസ്സ് അഭ്യാസിയെ പോലെ പറന്നു കേറുകയും ഇറങ്ങുകയും ചെയ്യുന്ന കിളി എന്ന ക്ലീനര്. അക്കാലത്തെ വലിയ ഹീറോ ആയിരുന്നു മൂപ്പര് സ്കൂളിലും മറ്റും കളിക്കുമ്പോള് ജനലിലും മറ്റും അത്തരം അഭ്യാസങ്ങള് ഞങ്ങള് അനുകരിക്കുമായിരുന്നു അന്നൊക്കെ ആഗ്രഹിക്കുമായിരുന്നു ഒരു കിളിയാകാന് കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലെന്ന്!
അങ്ങിനെ കാലം കടന്നും ഇരുന്നും ഒക്കെ പോയി കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് ആണ് ഒരു അത്ഭുതം സംഭവിച്ചത് ആ റൂട്ടിലൂടെ ഒരു ബസ്സ് ഓടി തുടങ്ങി .സ്കൂളില് അടക്കം പലയിടങ്ങിളിലും അതൊരു വലിയ ചര്ച്ച തന്നെയായി.മയില്വാഹനം ട്രാന്സ്പോര്ട്ടിന്റെ ഒരു ബസ്സ് ആണ് അത്,രാവിലെ ഒരു ട്രിപ്പും വൈകീട്ട് ഒരു ട്രിപ്പും.രാവിലെ സ്കൂളില് പോകുന്നതിനു മുന്നേ ആ സംഭവം പോകും വൈകുന്നേരം സ്കൂള് വിട്ടു പോന്നാല് മാത്രേ അത് പോകൂ. ഒരു തരത്തിലും ഒന്ന് കാണാന് പോലും ആകാത്ത അവസ്ഥ .
സ്കൂളിലും മറ്റും ബസ്സ് കണ്ടവരുടെയും ബസ്സില് കേറിയവരുടെയും ഒക്കെ
വീരസാഹസിക കഥകള്, അതില് ഒരുത്തന്റെ വീടിന്റെ അടുതുള്ളവനാണത്രേ അതിലെ ക്ലീനര് അവന് അതില് കയറിയപ്പോള് കിളിയുമായുള്ള പരിചയം വെച്ച് ബസ്സിലെ ബല്ല് വരെ അടിചൂത്രേ. ഹോ എന്തൊരു ഭാഗ്യമാണ് അവനു ,താമസിയാതെ തന്നെ അവന് വലിയ ഹീറോ ആയി.പക്ഷെ അവന് ബസ്സിനെ കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാന് കഴിയാതെ ഒരു കാര്യമുണ്ട് ബെല് അടിക്കുമ്പോള് കൃത്യമായി ബസ്സ് നീങ്ങുന്നത്,പലപ്പോഴും ഡ്രൈവര് സ്റ്റിയരിങ്ങ് തൊടുന്നതിനു മുന്നേ പോലും ബെല് അടിച്ചാല് ബസ്സ് നീങ്ങുന്നു!എന്താണ് അതിനു കാരണം.സ്റ്റിയറിംഗ് തിരിക്കുമ്പോള് അല്ലെ ശരിക്കും ബസ്സ് നീങ്ങാന് പാടുള്ളൂ !എന്നാലും അവനു പെന്സില് കൊടുക്കാനും അവന്റെ കൂടെ നടക്കാനും ഒക്കെ എല്ലാവരും മത്സരിച്ചു.
ഇടക്കൊക്കെ അവന് ബസ്സില് കയറാറുണ്ട് ഡ്രൈവറുടെ സീറ്റിനടുത്ത് വരെ ഇരുന്നു യാത്ര ചെയ്യാറുണ്ട് പോലും ,ഡ്രൈവര് ഓടിക്കുന്ന സ്പീഡും കുഴിയിലും മറ്റും ചാടുമ്പോള് ഉള്ള കാര്യങ്ങളും എല്ലാം അവന് വര്ണ്ണിക്കുനത് ഞെങ്ങള് എല്ലാവരും ആരാധനയോടെ കേട്ടിരുന്നു എന്തിന് ചാക്കുനൂലോ ചില വള്ളിയോ ഒക്കെ കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്ന കളി ബസ്സില് ഡ്രൈവര് സ്ഥാനം അവനു മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതായി, കേട്ട് കേട്ട് വല്ലാതെ കൊതി ആയി എങ്ങിനെ എങ്കിലും ആ ബസ്സില് ഒന്ന് കയറാന്.
ഓണത്തിനും വിഷുവിനും ഒക്കെ അമ്മയുടെ വീട്ടില് ഞെങ്ങള് ചെറിയമ്മ വലിയമ്മ മക്കള് ഒത്തു കൂടുക പതിവാണ് മൂത്ത ചെറിയമ്മ പാലക്കാട് ആണ് .ചെറിയച്ഛന് അവിടെ ഹെല്ത്ത് ഇന്സ്പെക്ടര് ആയിരുന്നു,അവിടെ ഒത്തു കൂടുമ്പോള് ചെറിയമ്മയുടെ മൂത്തമകന് എന്നെക്കാള് ഒരു വയസ്സിനു ഇളപ്പം ഉണ്ട് അവന് [അവന് ഞങ്ങളെ വിട്ടു പോയിട്ട് ഏതാണ്ട് എട്ടുവര്ഷം ആയി ]പാലക്കാട് നിന്നും പട്ടാമ്പിയിലേക്ക് വരുമ്പോള് കയറിയ കണ്ടത്ത് എക്സ്പ്രസ്സ്നെ കുറിച്ചും ആ ബസ്സ് ഓവര്ടെക്ക് ചെയ്ത ബസ്സുകളെ കുറിച്ചും വാതോരാതെ സംസാരിക്കുന്നത് കേള്ക്കാം.അത്രേം സ്പീടുള്ള വേറെ ബസ്സുകള് ഒന്നും ഇല്ല എന്നാണു അവന് പറയുന്നത് .
എന്തായാലും ബസ്സില് കേറാന് ഉള്ള ആഗ്രഹം വര്ദ്ധിച്ചു വന്നു ,സ്കൂളില് പോകുന്ന വഴിക്കുള്ള വേട്ടേക്കരന് അമ്പലത്തിന്റെ മുന്നില് എത്തുമ്പോള്
സ്ഥിരം പ്രാര്ഥിക്കാറുള്ള നമ്പൂരി മാഷ് ലീവ്കണേ എന്ന പ്രാര്ഥനയുടെ കൂടെ എനിക്ക് ബസ്സില് കേറാന് സാധിക്കണേ എന്നും കൂടി കൂട്ടി.പ്രാര്ത്ഥനക്ക് ഫലം ഉണ്ടായി എന്ന് പറഞ്ഞാല് മതിയല്ലോ ചെറിയമ്മയുടെ ഭര്ത്താവിന്റെ വീട്ടിലെ ആരുടെയോ കല്യാണം ഗുരുവായൂരില് വെച്ച് നടക്കുന്നു. നന്നേ വെളുപ്പിന് പോണം ഗുരുവായൂരില് പോയി തൊഴാന് ഉള്ള സൌകര്യവും നോക്കണം എന്തായാലും ബസ്സ് തന്നെ ആശ്രയം. ഞാന് സന്തോഷം കോണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി.
ഗുരുവായൂരിലെ കളിപ്പാട്ട കടകളുടെ മായികലോകത്തെക്കാള് ഞാന് ആഗ്രഹിച്ചത് ആദ്യമായി നാട്ടിലൂടെ ഓടിയ ബസ്സില് കയറുന്നതും സ്കൂളില് പോയി അത് വര്ണ്ണിച്ചു ഹീറോ ആകലും മാത്രമായിരുന്നു.
ഊണിലും ഉറക്കത്തിലും എല്ലാം ബസ്സ്യാത്ര ഭാവനയില് കണ്ടു, എത്ര സ്പീടിലാകും ബസ്സ് യാത്ര ചെയ്യുക, യാത്രയില് എന്തല്ലാം സംഭവിക്കും എന്നിങ്ങനെ പലതും മനസ്സില് കണ്ടു യാത്ര ദിനവും കാത്തു ഞാന് അക്ഷമയോടെ നടന്നു.
അങ്ങിനെ ആ സുദിനത്തിന്റെ തലേ ദിനം വന്നു രാവിലെ നേരത്തെ എഴുനെല്ക്കണം പോകണം , അതിനായി രാത്രി തന്നെ ഒരുക്കങ്ങള് ഒക്കെ ചെയ്തു തുടങ്ങി.ഡ്രെസ്സ് റെഡിയാക്കി വെക്കലും മറ്റും തകൃതിയായി നടക്കുന്നു.
എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഉറക്കം വരാതെ ഞാന് തിരിഞ്ഞും മറഞ്ഞും കിടന്നു.
മനസ്സ് അടങ്ങുന്നില്ല ബസ്സ് യാത്രയെ കുറിച്ച് ഓര്ത്തു അര്മാദിക്കുകയാണ്
ക്ലാസിലെ അപൂര്വം ചിലര്ക്ക് മാത്രം ലഭിച്ച ഭാഗ്യം നാളെ എനിക്കും ലഭിക്കും . ഹോ ഈ രാത്രി എന്നാ സംഭവം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില് എന്നുവരെ ആഗ്രഹിച്ചു.
രാത്രി എപ്പോഴോ അസ്വസ്ഥമായി ഉണര്ന്നു .കടുത്തപനി,ശരീരം മുഴുവന് കലശലായ വേദന. മേലാസകലം ചൊറിയന്പുഴു അരിച്ച പോലെ,തലവേദന സഹിക്കാന് ആവാതെ ഞാന് തേങ്ങി.അമ്മയുടെ തലോടലില് വീണ്ടുംമെപ്പോഴോ ഉറങ്ങി.
നേരം വെളുത്ത് കുറെകഴിഞ്ഞപ്പോള് അമ്മ എന്നെ ഉണര്ത്തി പുതപ്പ് നീക്കി എഴുനെല്പ്പിച്ചിരുത്തി പൊടിയരി കഞ്ഞി കോരി തന്നു.അഞ്ചാംപനിയുടെ അസ്വസ്ഥയോടെ ദൈന്യത തങ്ങിയ മുഖമുയര്ത്തി ഇടറിയ സ്വരത്തില് അമ്മയോട് ഞാന് ചോദിച്ചു
“എല്ലാരും പോയോ അമ്മെ”?
“ഊം പോയി” അമ്മ
“ഇനി എന്നാ ഗുരുവായൂരില് ഒരു കല്യാണം ഉണ്ടാവാണാവോല്ലേ” ഞാന്
“എന്തിനാപ്പോ ഗുരുവായൂരില് തന്നെ കല്യാണം” അമ്മ
“രാവിലെ പോണ ആ ബസ്സില് ഒന്നും കേറാനാ”..!!!!
ചിത്രത്തിനു കട :ഗൂഗിള് ഇമേജ്
2010 ഏപ്രിൽ 21, ബുധനാഴ്ച
കഥ പറയുമ്പോള്
ദിവസം ചെല്ലും തോറും പൌഡറിന്റെ ഉപയോഗം കൂട്ടി കൊണ്ട് വരുന്ന നെറ്റി തടം, ഇനി കുഴിഞ്ഞാല് പുറകുവശം കാണുമോ എന്ന് തോനിക്കുന്ന കണ്ണുകള് ,ചായ കുടിച്ചാല് പത ഇരിക്കുന്ന പോലെ ഒരു മീശ ,പെട്ടന്ന് നോക്കിയാല് തേരട്ട അരിക്കുകയാണോ എന്ന് സംശയം തോന്നി എങ്കില് അത് ഒരിക്കലും ഒരു കുറ്റം അല്ല .ഒരു ഹെര്കുലീസ് സൈക്കിളില് പാറി വരുന്നത് മറ്റാരും അല്ല വേലപ്പന് അതെ ബാര്ബര് വേലപ്പന് ,പേര് കേട്ടാല് ആള് വലിയ വേല വെപ്പ് കാരന് ആണ് എന്ന് തോന്നും പക്ഷെ സത്യത്തില് ആരും അദേഹത്തെ കണ്ടാല് ഒരു വേല അങ്ങോര്ക്കിട്ടു വെക്കും എന്നതാണ് സത്യം .
അടുത്ത ഗ്രാമത്തില് നിന്നും പുതുതായി സ്ഥലം വാങ്ങി വന്നു ഞങളുടെ ഗ്രാമത്തെ ഫാഷന് വല്കരിക്കും എന്ന് വന്നതിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം തന്നെ വേലപ്പന് ദൃഡ പ്രതിന്ജ്യ എടുത്തു ,ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രധാന സ്ഥലത്ത് അദേഹം തന്റെ ബാര്ബര് ഷാപ്പ് ആരംഭിച്ചു .
നിരപ്പലകകള് ഒന്നായി എടുത്തു മാറ്റി കട തുറന്നു തന്റെ ആരാധ്യ ദൈവങ്ങള് ആയ ഇ എം എസിനും സത്യന് മാഷക്കും ഒരു ചന്ദനത്തിരി കൊളുത്തി കഴിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു കണ്ണാടിയില് നോക്കി താനും സത്യനും തമ്മില് നല്ല രൂപസാദര്ശ്യം ഉണ്ട് എന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തി കഴിഞ്ഞാല് ആദ്യം വന്ന ആളെ സിംഹാസനത്തിലെക്ക് ആനയിക്കും
ആള് ഇരുന്നു കഴിഞാല് പുതപ്പിച്ചു അലപം വെള്ളം സ്പ്രെ ചെയ്തു അല്പം മുടി വെട്ടി കഴിഞ്ഞാല് ഒരു ദിനെശ് ബീഡി കത്തിച്ച് തന്റെ വിപ്ലവത്തിനു തിരി കൊളുത്തും പിന്നെ നാടായ നാട്ടിലെ വിപ്ലവ കഥകളും സത്യന്റെ സിനിമ മികവും എല്ലാം ചേര്ത്ത് ഒരു കീചക വധം തന്നെ അരങേരും ,മുടി വെട്ടികഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോള് ഗംഗയില് മുങ്ങിയാല് പൊലും പൊകാത്ത പാപം വരെ പൊയി കാണും..
ഇനി നായിക അമ്മിണി വര്ണ്നിച്ചാല് തീരില്ല അമ്മിണിയെ കുറിച്ച്. ഉഡുരാജ മുഖി മൃഗ രാജ ഘടി ഗജരാജ വിരാജിത മന്ദ ഗതി എന്നു വെച്ചാല് ഉടുക്കിനു നീരു വീണ പൊലെ ഉള്ള മുഖം ഗജരാജന്റെ രൂപവും ,അല്പം ബുദ്ധി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില് മന്ദ ബുദ്ധി എന്നു എങ്കിലും വിളിക്കാമായിരുന്നു എന്ന അവസ്ഥ.വീട്ടിലെ പണി തീര്ന്നാല് തന്റെ സഹൊദരിയാണു എന്നു അസൂയാലുക്കള് കളിയാക്കി വിളിക്കുന്ന പശുവിനെ മേക്കാന് ഒരു വരവുണ്ട്,അവളെ പേടിച്ചാരും ആ വഴി നടപ്പീലാ എന്ന പോലെ അമ്മിണി വന്നാല് പിന്നെ യുവാക്കള് ആരും ആ വഴിക്കു പൊകില്ല ,വെറൊന്നും അല്ല കണട പാതി കാണാത്ത പാതി ലൈന് ഇട്ടു കളയും .
തികച്ചും യാദൃശ്ചികം ആയി നായകന് വേലപ്പന് ഉച്ചയൂണിനു സൈക്കിളും ആയി ആ വഴിക്കു വന്നത് അമ്മിണിയുടെ ശരീരം ഒരുതവണ കണ്ണോടിച്ചു എത്തിയപ്പൊഴെക്കും സൈക്കിള് രണ്ടു മൈല് ദൂരം പൊയി കഴിഞതു വെലപ്പന് അറിഞ്ഞില്ല പശുവിനെ കെട്ടിയ കയറില് തട്ടി സൈക്കിള് ഒന്നു പൊങി താണു വെലപ്പന് അതി മനൊഹരമായി അമ്മിണിയുടെ കാല്ക്കല് പതിച്ചു.
മുന്നില് കിടക്കുന്ന യുവ കോമളനെ കണ്ട് നമ്രശിരസ്ക്കയായി കാല് നഖം കൊണ്ട് പാമ്പും കോണിയും വരച്ചു, കണ്ണുകള് തമ്മില് കഥ പറഞ്ഞു.കിടന്ന കിടപ്പില് വേലപ്പന് ഒരു ഡ്യുയറ്റ് പാടി .താഴം പൂ മണമുള്ള തണുപ്പുള്ള രാത്രിയില് തനിച്ചിരുന്നു ഉറങ്ങുന്ന ചെറുപ്പക്കാരി ,,,,,,,,,,
പശുവന്നു മുഖത്ത് ഒരു കിസ്സ് നല്കിയപ്പോള് പരിസരബൊധം വീണ്ടെടുത്ത വെലപ്പന് യാത്ര തുടര്ന്നു. അതു ഒരു വലിയ പ്രണയ കഥയുടെ തുടക്കം ആയിരുന്നു.
പലയിടത്തും വെച്ച് അവര് പ്രണയം കയ്യും കാലും മാറി കാലം കടന്നും ഇരുന്നും പോയി വേലപ്പന് കൂടുതല് മെലിഞ്ഞും അമ്മിണി തടിചും ഇരുന്നു.പ്രണയ പരവശന് ആയ വേലപ്പന് ഒരു ദിവ്സം പ്രാണ പ്രേയസ്സിയെ ഒരു നോക്ക് കാണാന് വേണ്ടി മതിലിന് അപ്പുറത്തെക്ക് നോക്കാന് ശ്രെമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട് നില്ക്കുന്നത് കണ്ട അമ്മിണിയുടെ പശു വളരെ കൂളായി വേലപ്പനെ തൊണ്ടി അപ്പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു,ഷൈന് വൊണിനെതിരെ സച്ചിന് അടിച്ച സികസ്ര് പൊലെ കൃത്യമായി വേലപ്പന് അമ്മിണയുടെ അചഛന്റെ കാല് കീഴില് തന്നെ വന്നു വീണു.വീടും പുരയിടവും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന തന്റെ മകളെ ആ നിമിഷം തന്നെ ആ പിതാവ് വെലപ്പനെ ഏല്പ്പിച്ചു.നാട് കണ്ട് ആദ്യ വിപ്ലവ വിവാഹം അതെ ഇന്റര് കാസ്സ്റ്റ് മാരെജ്.വിപ്ലവം പ്രവര്ത്തിലൂടെ നടപ്പിലാക്കി വേലപ്പന്.
വിവാഹത്തിനു ശേഷം ധന സംബാദനത്തിനായി വേലപ്പന് ദുബായിലെക്ക് പൊയി ,അവിടേ ചെന്നു അമ്മിണിക്കു കത്തെഴുതി അമ്മിണി ഇവിടുത്തെ ക്ലൈമറ്റ് പിടിക്കുന്നില്ല എനിക്കു തീരെ സുഖമില്ല എന്നു,ഇതു വായിച്ച് ഹൃദയം പൊട്ടി അമ്മിണി മറുപടി എഴുതി ദെ വേലപ്പെട്ടാ അവിടെ ചെന്നു ആവ്ശ്യം ഇല്ലാത്തത് ഒക്കെ കഴിച്ച് എന്നെ അനാഥയാക്കല്ലെ പറഞ്ഞേക്കാം .....................!!!
വിരഹം സഹിക്കവയ്യാതെ ആയപ്പൊള് വേലപ്പന് തിരിചു വന്നു,ഒരൊ വര്ഷവും ഒരു ആണ് കുട്ടിക്കായുള്ള പ്രയത്നം തുടര്ന്നു പക്ഷെ വീട് പെണ്മക്കളെ കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു എന്നു മാത്രം ,അവ്സാന വട്ട പ്രതീക്ഷയും പരാജയപെട്ട് വേലപ്പന് ഒരു ദിവസം കല്ലിന്കില് ഇരുന്നു ചിന്തിച്ചു തന്റെ കാല ശേഷം ഈ ഗ്രാമം ആരാണു ഫാഷനബിള് ആക്കുക്ക ,അതിനു ഒരു ആണ് തരി തനിക്കു ഇല്ലാതെ പൊയല്ലൊ ,തനിയെ ഇരുന്നു മിഴിവാര്ക്കുന്ന വെലപ്പനെ കണട് സഹാനുഭൂതി തൊനിയ ചെത്തു കാരന് കുമാരന് ആശ്വസിപ്പിക്കാന് ആയി വന്നു കാര്യം തിരക്കി ,വേലപ്പന് പറഞ്ഞു അമ്മിണി പ്രസവിച്ചു പെണ്കുഞ്ഞാണ്.കേട്ടപാതി കേള്ക്കാത്ത പാതി കുമാരന് പറഞ്ഞു വേലപ്പാ പെണ് കുഞ്ഞുങള് വീടിന്റെ വിളക്കാ അതില് സന്തൊഷിക്കു .
" പൊന്നു കുമാരാ ഇപ്പോള് തന്നെ ഏഴ് വിളക്ക് ഉണ്ട് വീട്ടില് രണ്ട് മുറി മാത്രം ഉള്ള എന്റെ വീട്ടിലെന്തിനാ ഇനിയും വിളക്ക്"...........
അടുത്ത ഗ്രാമത്തില് നിന്നും പുതുതായി സ്ഥലം വാങ്ങി വന്നു ഞങളുടെ ഗ്രാമത്തെ ഫാഷന് വല്കരിക്കും എന്ന് വന്നതിന്റെ രണ്ടാം ദിവസം തന്നെ വേലപ്പന് ദൃഡ പ്രതിന്ജ്യ എടുത്തു ,ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രധാന സ്ഥലത്ത് അദേഹം തന്റെ ബാര്ബര് ഷാപ്പ് ആരംഭിച്ചു .
നിരപ്പലകകള് ഒന്നായി എടുത്തു മാറ്റി കട തുറന്നു തന്റെ ആരാധ്യ ദൈവങ്ങള് ആയ ഇ എം എസിനും സത്യന് മാഷക്കും ഒരു ചന്ദനത്തിരി കൊളുത്തി കഴിഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു കണ്ണാടിയില് നോക്കി താനും സത്യനും തമ്മില് നല്ല രൂപസാദര്ശ്യം ഉണ്ട് എന്നു ഉറപ്പ് വരുത്തി കഴിഞ്ഞാല് ആദ്യം വന്ന ആളെ സിംഹാസനത്തിലെക്ക് ആനയിക്കും
ആള് ഇരുന്നു കഴിഞാല് പുതപ്പിച്ചു അലപം വെള്ളം സ്പ്രെ ചെയ്തു അല്പം മുടി വെട്ടി കഴിഞ്ഞാല് ഒരു ദിനെശ് ബീഡി കത്തിച്ച് തന്റെ വിപ്ലവത്തിനു തിരി കൊളുത്തും പിന്നെ നാടായ നാട്ടിലെ വിപ്ലവ കഥകളും സത്യന്റെ സിനിമ മികവും എല്ലാം ചേര്ത്ത് ഒരു കീചക വധം തന്നെ അരങേരും ,മുടി വെട്ടികഴിഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോള് ഗംഗയില് മുങ്ങിയാല് പൊലും പൊകാത്ത പാപം വരെ പൊയി കാണും..
ഇനി നായിക അമ്മിണി വര്ണ്നിച്ചാല് തീരില്ല അമ്മിണിയെ കുറിച്ച്. ഉഡുരാജ മുഖി മൃഗ രാജ ഘടി ഗജരാജ വിരാജിത മന്ദ ഗതി എന്നു വെച്ചാല് ഉടുക്കിനു നീരു വീണ പൊലെ ഉള്ള മുഖം ഗജരാജന്റെ രൂപവും ,അല്പം ബുദ്ധി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കില് മന്ദ ബുദ്ധി എന്നു എങ്കിലും വിളിക്കാമായിരുന്നു എന്ന അവസ്ഥ.വീട്ടിലെ പണി തീര്ന്നാല് തന്റെ സഹൊദരിയാണു എന്നു അസൂയാലുക്കള് കളിയാക്കി വിളിക്കുന്ന പശുവിനെ മേക്കാന് ഒരു വരവുണ്ട്,അവളെ പേടിച്ചാരും ആ വഴി നടപ്പീലാ എന്ന പോലെ അമ്മിണി വന്നാല് പിന്നെ യുവാക്കള് ആരും ആ വഴിക്കു പൊകില്ല ,വെറൊന്നും അല്ല കണട പാതി കാണാത്ത പാതി ലൈന് ഇട്ടു കളയും .
തികച്ചും യാദൃശ്ചികം ആയി നായകന് വേലപ്പന് ഉച്ചയൂണിനു സൈക്കിളും ആയി ആ വഴിക്കു വന്നത് അമ്മിണിയുടെ ശരീരം ഒരുതവണ കണ്ണോടിച്ചു എത്തിയപ്പൊഴെക്കും സൈക്കിള് രണ്ടു മൈല് ദൂരം പൊയി കഴിഞതു വെലപ്പന് അറിഞ്ഞില്ല പശുവിനെ കെട്ടിയ കയറില് തട്ടി സൈക്കിള് ഒന്നു പൊങി താണു വെലപ്പന് അതി മനൊഹരമായി അമ്മിണിയുടെ കാല്ക്കല് പതിച്ചു.
മുന്നില് കിടക്കുന്ന യുവ കോമളനെ കണ്ട് നമ്രശിരസ്ക്കയായി കാല് നഖം കൊണ്ട് പാമ്പും കോണിയും വരച്ചു, കണ്ണുകള് തമ്മില് കഥ പറഞ്ഞു.കിടന്ന കിടപ്പില് വേലപ്പന് ഒരു ഡ്യുയറ്റ് പാടി .താഴം പൂ മണമുള്ള തണുപ്പുള്ള രാത്രിയില് തനിച്ചിരുന്നു ഉറങ്ങുന്ന ചെറുപ്പക്കാരി ,,,,,,,,,,
പശുവന്നു മുഖത്ത് ഒരു കിസ്സ് നല്കിയപ്പോള് പരിസരബൊധം വീണ്ടെടുത്ത വെലപ്പന് യാത്ര തുടര്ന്നു. അതു ഒരു വലിയ പ്രണയ കഥയുടെ തുടക്കം ആയിരുന്നു.
പലയിടത്തും വെച്ച് അവര് പ്രണയം കയ്യും കാലും മാറി കാലം കടന്നും ഇരുന്നും പോയി വേലപ്പന് കൂടുതല് മെലിഞ്ഞും അമ്മിണി തടിചും ഇരുന്നു.പ്രണയ പരവശന് ആയ വേലപ്പന് ഒരു ദിവ്സം പ്രാണ പ്രേയസ്സിയെ ഒരു നോക്ക് കാണാന് വേണ്ടി മതിലിന് അപ്പുറത്തെക്ക് നോക്കാന് ശ്രെമിച്ച് പരാജയപ്പെട്ട് നില്ക്കുന്നത് കണ്ട അമ്മിണിയുടെ പശു വളരെ കൂളായി വേലപ്പനെ തൊണ്ടി അപ്പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു,ഷൈന് വൊണിനെതിരെ സച്ചിന് അടിച്ച സികസ്ര് പൊലെ കൃത്യമായി വേലപ്പന് അമ്മിണയുടെ അചഛന്റെ കാല് കീഴില് തന്നെ വന്നു വീണു.വീടും പുരയിടവും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന തന്റെ മകളെ ആ നിമിഷം തന്നെ ആ പിതാവ് വെലപ്പനെ ഏല്പ്പിച്ചു.നാട് കണ്ട് ആദ്യ വിപ്ലവ വിവാഹം അതെ ഇന്റര് കാസ്സ്റ്റ് മാരെജ്.വിപ്ലവം പ്രവര്ത്തിലൂടെ നടപ്പിലാക്കി വേലപ്പന്.
വിവാഹത്തിനു ശേഷം ധന സംബാദനത്തിനായി വേലപ്പന് ദുബായിലെക്ക് പൊയി ,അവിടേ ചെന്നു അമ്മിണിക്കു കത്തെഴുതി അമ്മിണി ഇവിടുത്തെ ക്ലൈമറ്റ് പിടിക്കുന്നില്ല എനിക്കു തീരെ സുഖമില്ല എന്നു,ഇതു വായിച്ച് ഹൃദയം പൊട്ടി അമ്മിണി മറുപടി എഴുതി ദെ വേലപ്പെട്ടാ അവിടെ ചെന്നു ആവ്ശ്യം ഇല്ലാത്തത് ഒക്കെ കഴിച്ച് എന്നെ അനാഥയാക്കല്ലെ പറഞ്ഞേക്കാം .....................!!!
വിരഹം സഹിക്കവയ്യാതെ ആയപ്പൊള് വേലപ്പന് തിരിചു വന്നു,ഒരൊ വര്ഷവും ഒരു ആണ് കുട്ടിക്കായുള്ള പ്രയത്നം തുടര്ന്നു പക്ഷെ വീട് പെണ്മക്കളെ കൊണ്ടു നിറഞ്ഞു എന്നു മാത്രം ,അവ്സാന വട്ട പ്രതീക്ഷയും പരാജയപെട്ട് വേലപ്പന് ഒരു ദിവസം കല്ലിന്കില് ഇരുന്നു ചിന്തിച്ചു തന്റെ കാല ശേഷം ഈ ഗ്രാമം ആരാണു ഫാഷനബിള് ആക്കുക്ക ,അതിനു ഒരു ആണ് തരി തനിക്കു ഇല്ലാതെ പൊയല്ലൊ ,തനിയെ ഇരുന്നു മിഴിവാര്ക്കുന്ന വെലപ്പനെ കണട് സഹാനുഭൂതി തൊനിയ ചെത്തു കാരന് കുമാരന് ആശ്വസിപ്പിക്കാന് ആയി വന്നു കാര്യം തിരക്കി ,വേലപ്പന് പറഞ്ഞു അമ്മിണി പ്രസവിച്ചു പെണ്കുഞ്ഞാണ്.കേട്ടപാതി കേള്ക്കാത്ത പാതി കുമാരന് പറഞ്ഞു വേലപ്പാ പെണ് കുഞ്ഞുങള് വീടിന്റെ വിളക്കാ അതില് സന്തൊഷിക്കു .
" പൊന്നു കുമാരാ ഇപ്പോള് തന്നെ ഏഴ് വിളക്ക് ഉണ്ട് വീട്ടില് രണ്ട് മുറി മാത്രം ഉള്ള എന്റെ വീട്ടിലെന്തിനാ ഇനിയും വിളക്ക്"...........
2010 ഫെബ്രുവരി 20, ശനിയാഴ്ച
ഒരു മുടി പറഞ്ഞ കഥ
വ്യാഴാഴ്ച്ചയാണ് സമയം രാത്രി പതിനൊന്നു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു . യാഹൂവും ഗൂഗിളും ഒക്കെ ഒഴിഞ്ഞ പൂര പറമ്പ് പോലെ നിശ്ചലം ഒരു കെനിയക്കാരിയെ പോലും ചാറ്റില് കിട്ടാന് ഇല്ല , ദൈവമേ റിസഷന് ചാറ്റിലും ബാധിച്ചോ, വാരാന്ത്യം അല്ലെ നേരത്തെ കിടന്നു ഉറങ്ങാനും വയ്യ .നേരത്തെ ഉറങ്ങിയാല് രാവിലെ ആകും മുന്നേ ഉറക്കം തീരും .രാവിലെ ഉള്ള ഉറക്കത്തിന്റെ സുഖം അനുഭവിക്കാന് വേണ്ടി ആണ് ആഴ്ച തോറും ഉള്ള കാത്തിരിപ്പ് ,അത് തന്നെ ആണ് ജീവിതം ഒരു വാരാന്ത്യത്തിലെ സുഖകരമായ ഉറക്കത്തില് നിന്നും അടുത്ത വാരാന്ത്യം വരെ ഉള്ള കാത്തിരിപ്പ് .ഓരോ ദിവസം രാവിലെയും അലാറത്തിനെ പ്രാവി എഴുനെല്ക്കുനമ്പോള് കൂട്ടി നോക്കും എത്ര ദിവസം കൂടി ഉണ്ട് ഇനി വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാകാന് എന്ന് .
ബോറടിയുടെ വേഗത കൂടിയപ്പോള് സിസ്റ്റം ഓഫ് ചെയുതു. റിമോര്ട്ടില് വിരലമര്ന്നു്,ചാനലുകള് മിന്നി മറഞ്ഞു ,കാണാന് കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പരിപാടിയും കാണുന്നില്ല ,സ്ഥിരമായി വരുന്ന സിനിമകള് ,സ്ഥിരം പറയുന്ന വാര്ത്തകകള് ,രണ്ടു മൂന്നു വട്ടം ആരോഹണ അവരോഹണ ക്രമത്തില് ചാനലുകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു.നോ രക്ഷ ,ടി വി ഓഫ് ചെയ്തു ഇനി രക്ഷ ഒന്നേ ഉള്ളൂ ബാല്കണിയിലൂടെ പുറത്തോട്ടു നോക്കി നില്കുക .
എഴുനേറ്റു ചീര്പെനടുത്തു മുടി ഒന്ന് ചീകി , ഒറ്റ വാരലില് തന്നെ ഒരു ലോഡ് മുടി താഴെ വീണു .കഷ്ട്ടം വയസ്സ് മുപ്പതായില്ല അതിനു മുന്നേ തുടങ്ങി കോപ്പ് . വന്നു വന്നു റൂമില് നിന്നും ബാത്ത്റൂമില് നിന്നും മുടി എടുത്തു മാറ്റാനെ നേരം ഉള്ളൂ എന്ന അവസ്ഥയില് ആയി .മുഖ വിസ്തീര്ണ്ണം കൂടി വന്നു ,ടാല്ക്കം പൌഡരിന്റെ ഡപ്പ വേഗത്തില് കാലിയാവാനും തുടങ്ങി .ഇവിടുത്തെ വെള്ളത്തിന്റെയാണ് പ്രശനം എന്ന് പറഞ്ഞു വെള്ളം പിടിച്ചു വെച്ച് ക്ലോറിന് കളഞ്ഞു കുളിച്ചു നോക്കി പ്രയോജനം ഇല്ല .പല തരാം ഷാമ്പു പ്രയോഗിച്ചു ,ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല ,എന്നെ തല്ലണ്ട അമ്മാവാ ഞാന് നേരെയാവില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ മുടി കൊഴിയാല് തുടര്ന്നു . ഇതെല്ലാം ആലോചിച്ചപോള് ഭാവിയില് രൂപം എന്താകും എന്ന് ഓര്ത്തലപ്പോള് മനസ്സിലേക്ക് ഒരു വിഷാദം കേറി മുടിയില് വിരല് അമര്ത്തി കട്ടിലില് ഇരുന്നു .
പെട്ടന്ന് ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി കേട്ടൂ. നാലു പാടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി ആരയും കാണുന്നില്ല.ശ്രേദ്ധിച്ചു നോക്കിയപ്പോള് മനസ്സിലായി താഴെ നിന്നും ആണ് .കുനിഞ്ഞു താഴെ നോക്കി അപ്പോള് കൊഴിഞ്ഞു വീണ മുടികളില് നിന്നും തന്റേടവും അല്പം നീളവും ഉള്ള ഒരു മുടി എഴുനേറ്റു നിന്ന് ചിരിക്കുന്നു .
എനിക്ക് ദേഷ്യം കേറി “എന്തുവാട കോപ്പേ ചിരിക്കുന്നേ നീ എന്താ ആളെ @#$%^& അക്കുകയാണോ “?
“എങ്ങിനെ ചിരിക്കാതിരിക്കും എന്റെ് നീല, നിന്റെച നില്പ്പും ഭാവവും കണ്ടാല് “
“എന്താ ഞാന് തുണി ഇല്ലാതെ ആണോടാ നില്കുന്നെ” ?
“ഹേയ് ചൂടാവാതെ നീലാ ഇത്ര വികാരധീനന് ആകാതെ , നിങ്ങള്ക്ക് ഒക്കെ ഒരു ധാരണ ഉണ്ട് ഞെങ്ങള് മുടികള് എന്തോ അധകൃത വര്ഗം് ആണ് എന്ന് ,എന്ത് തെറി വിളിക്കാനും നിങ്ങള് ഞെങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കും ഇല്ലേ “?
മുടി പറയുന്ന കാര്യം ശരിയാണ് എന്തിനും ഏതിനും വായില് വരുന്ന ആദ്യ തെറിയാണ് ഇത് ഞാന് മിണ്ടുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോള് മുടി കൂടുതല് വാചാലന് ആയി
“എത്ര നിസ്സാരം ആയി ആണ് നിങ്ങള് പറയുന്നത് അത് പോയാല് മുടി പോയ പോലെ ആണ് ഇത് പോയാല് മുടി പോയ പോലെ ആണ് എന്നൊക്കെ, എന്നിട്ട് നിങ്ങള് കാണിക്കുന്നതൊ മുടി കൊഴിയാതിരിക്കാന് മരുന്ന് കഴിക്കുന്നു ,ശീലം മാറ്റുന്നു ,എന്തിനു ആയിരക്കണക്കിനു രൂപ ചിലവ് ചെയുതു നിങ്ങള് കൃത്രിമ മുടി വെക്കുന്നു .എന്നിട്ടും പഠിക്കുന്നില്ല നിങ്ങള് എന്റെ വില എന്താണ് എന്ന്,ഇതൊക്കെ ഓര്ത്തമപ്പോള് ആണ് നീലാ ഞാന് ചിരിച്ചത് അല്ലാതെ തന്നെ കളിയാക്കിയതല്ല”.
മുടി പറഞ്ഞത് വകവെക്കാതെ ഞാന് ബാല്ക്കകണിയിലേക്ക് നടന്നു .......
ബോറടിയുടെ വേഗത കൂടിയപ്പോള് സിസ്റ്റം ഓഫ് ചെയുതു. റിമോര്ട്ടില് വിരലമര്ന്നു്,ചാനലുകള് മിന്നി മറഞ്ഞു ,കാണാന് കൊള്ളാവുന്ന ഒരു പരിപാടിയും കാണുന്നില്ല ,സ്ഥിരമായി വരുന്ന സിനിമകള് ,സ്ഥിരം പറയുന്ന വാര്ത്തകകള് ,രണ്ടു മൂന്നു വട്ടം ആരോഹണ അവരോഹണ ക്രമത്തില് ചാനലുകളിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു.നോ രക്ഷ ,ടി വി ഓഫ് ചെയ്തു ഇനി രക്ഷ ഒന്നേ ഉള്ളൂ ബാല്കണിയിലൂടെ പുറത്തോട്ടു നോക്കി നില്കുക .
എഴുനേറ്റു ചീര്പെനടുത്തു മുടി ഒന്ന് ചീകി , ഒറ്റ വാരലില് തന്നെ ഒരു ലോഡ് മുടി താഴെ വീണു .കഷ്ട്ടം വയസ്സ് മുപ്പതായില്ല അതിനു മുന്നേ തുടങ്ങി കോപ്പ് . വന്നു വന്നു റൂമില് നിന്നും ബാത്ത്റൂമില് നിന്നും മുടി എടുത്തു മാറ്റാനെ നേരം ഉള്ളൂ എന്ന അവസ്ഥയില് ആയി .മുഖ വിസ്തീര്ണ്ണം കൂടി വന്നു ,ടാല്ക്കം പൌഡരിന്റെ ഡപ്പ വേഗത്തില് കാലിയാവാനും തുടങ്ങി .ഇവിടുത്തെ വെള്ളത്തിന്റെയാണ് പ്രശനം എന്ന് പറഞ്ഞു വെള്ളം പിടിച്ചു വെച്ച് ക്ലോറിന് കളഞ്ഞു കുളിച്ചു നോക്കി പ്രയോജനം ഇല്ല .പല തരാം ഷാമ്പു പ്രയോഗിച്ചു ,ഒരു മാറ്റവും ഇല്ല ,എന്നെ തല്ലണ്ട അമ്മാവാ ഞാന് നേരെയാവില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ മുടി കൊഴിയാല് തുടര്ന്നു . ഇതെല്ലാം ആലോചിച്ചപോള് ഭാവിയില് രൂപം എന്താകും എന്ന് ഓര്ത്തലപ്പോള് മനസ്സിലേക്ക് ഒരു വിഷാദം കേറി മുടിയില് വിരല് അമര്ത്തി കട്ടിലില് ഇരുന്നു .
പെട്ടന്ന് ഒരു പൊട്ടിച്ചിരി കേട്ടൂ. നാലു പാടും തിരിഞ്ഞു നോക്കി ആരയും കാണുന്നില്ല.ശ്രേദ്ധിച്ചു നോക്കിയപ്പോള് മനസ്സിലായി താഴെ നിന്നും ആണ് .കുനിഞ്ഞു താഴെ നോക്കി അപ്പോള് കൊഴിഞ്ഞു വീണ മുടികളില് നിന്നും തന്റേടവും അല്പം നീളവും ഉള്ള ഒരു മുടി എഴുനേറ്റു നിന്ന് ചിരിക്കുന്നു .
എനിക്ക് ദേഷ്യം കേറി “എന്തുവാട കോപ്പേ ചിരിക്കുന്നേ നീ എന്താ ആളെ @#$%^& അക്കുകയാണോ “?
“എങ്ങിനെ ചിരിക്കാതിരിക്കും എന്റെ് നീല, നിന്റെച നില്പ്പും ഭാവവും കണ്ടാല് “
“എന്താ ഞാന് തുണി ഇല്ലാതെ ആണോടാ നില്കുന്നെ” ?
“ഹേയ് ചൂടാവാതെ നീലാ ഇത്ര വികാരധീനന് ആകാതെ , നിങ്ങള്ക്ക് ഒക്കെ ഒരു ധാരണ ഉണ്ട് ഞെങ്ങള് മുടികള് എന്തോ അധകൃത വര്ഗം് ആണ് എന്ന് ,എന്ത് തെറി വിളിക്കാനും നിങ്ങള് ഞെങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കും ഇല്ലേ “?
മുടി പറയുന്ന കാര്യം ശരിയാണ് എന്തിനും ഏതിനും വായില് വരുന്ന ആദ്യ തെറിയാണ് ഇത് ഞാന് മിണ്ടുന്നില്ല എന്ന് കണ്ടപ്പോള് മുടി കൂടുതല് വാചാലന് ആയി
“എത്ര നിസ്സാരം ആയി ആണ് നിങ്ങള് പറയുന്നത് അത് പോയാല് മുടി പോയ പോലെ ആണ് ഇത് പോയാല് മുടി പോയ പോലെ ആണ് എന്നൊക്കെ, എന്നിട്ട് നിങ്ങള് കാണിക്കുന്നതൊ മുടി കൊഴിയാതിരിക്കാന് മരുന്ന് കഴിക്കുന്നു ,ശീലം മാറ്റുന്നു ,എന്തിനു ആയിരക്കണക്കിനു രൂപ ചിലവ് ചെയുതു നിങ്ങള് കൃത്രിമ മുടി വെക്കുന്നു .എന്നിട്ടും പഠിക്കുന്നില്ല നിങ്ങള് എന്റെ വില എന്താണ് എന്ന്,ഇതൊക്കെ ഓര്ത്തമപ്പോള് ആണ് നീലാ ഞാന് ചിരിച്ചത് അല്ലാതെ തന്നെ കളിയാക്കിയതല്ല”.
മുടി പറഞ്ഞത് വകവെക്കാതെ ഞാന് ബാല്ക്കകണിയിലേക്ക് നടന്നു .......
ഇതിനായി സബ്സ്ക്രൈബ് ചെയ്ത:
പോസ്റ്റുകള് (Atom)